อนุทิน #110414

| อนุทิน ... ๒๘๘๑|

"หนัก จึง วาง"

ขณะที่ผมกำลังพิมพ์อนุทินนี้อยู่ ผมทานข้าวกลางวันเรียบร้อยแล้ว ผมไม่ได้เอากระเป๋าตะพายประจำตัวออกไปวางก่อน แต่ขึ้นมานั่งบนเก้าอี้และนั่งเสียอย่างนั้น

"หนัก" ของที่อยู่ภายในกระเป๋า "ถ่วง" ไหล่จนเอวไปทางซีกซ้ายของตัวเอง

กระเป๋าตะพายใบหนักนี้ เปรียบเสมือน ความทุกข์ ความสับสน ความวกวนที่อยู่ในใจ ที่เราคอยเก็บมันเอามาไว้ในทุกวัน ทุกวัน โดยเราไม่เคยคิดจะเอาออกไปวางที่อื่น หรือทิ้งมันไป

ชีวิตก็ยังหนักอยู่อย่างนั้น หากไม่คิดจะวางสิ่งใดเลย

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (8)

ตอนนี้วางหรือยังค่ะอาจารย์

ปุถุชน ธรรมดา มีภาระ สมควรจะ รับผิดชอบ ในหน้าที่ หากเหนื่อยนัก พักวาง บ้างสักที พลังมี ค่อยมา สู้ฝ่าฟัน

วาง..ของหนัก..วางได้ง่าย..แต่วางใจ..น่ะ..ยากนัก...(ยายธี)

หนัก เพราะ วัย(ชรา) อุ๊ป!!! 

ลองหาตัวช่วย แบบเล็กๆ บางๆ เบาๆ ไว้สำหรับ สว. ดูสิคะ อาจารย์เทวดา....^^

 

ตอนนี้วางทั้งตัว คือ หลับไป ณ ที่นอนเลยครับ Blank ดอกหญ้าน้ำ  ;)...

ขอบคุณท่าน Blank Mahakan ครับ ;)...

ถูกต้องนะครับ คุณ Blank ยายธี ;)...

ตัวช่วยก็ต้องเป็นวัยชราด้วยกันนั้นแล นางฟ้า Blank ชาดา ;)...