สวัสดีด้วยความคิดถึงมากค่ะคุณแหวว

แอมแปร์เข้ามากราบคารวะคุณพ่อของคุณแหววในบันทึกที่น่ารักและสัมผัสได้ถึงความกตัญญูยิ่ง คุณพ่อคุณแม่ของคุณแหววน่ารักจังเลย  คุณแหววจึงได้โตขึ้นเป็นคนอ่อนหวานและใจดี (ส่วนที่ว่า "สวยหวานมาก"นี้  แอมแปร์ละไว้ในฐานที่(เราสองคน)เข้าใจนะคะ)  ; )
หนูอินโชคดีนักค่ะที่ได้ซึมซับความอบอุ่นเช่นนี้  อ่านที่หลานเขียนแล้วก็นึกยิ้มชอบใจ รุ่นเรานั้นอยู่ในแนวพรรณนาโวหาร  เราก็จะสื่อสารยาวๆอย่างมีความสุข   ส่วนรุ่นหนูอินจะออกแนวบทกวีสั้นๆบอกความรู้สึกส่งตรงๆจากใจ    และสื่อสารให้รู้ว่ารักได้อย่างน่ารักนัก  

ประโยคนี้ของคุณแหววทำให้แอมแปร์รู้สึกจับใจเหลือเกิน "เห็นพ่อ  ลูกก็เห็นธรรม" การอยู่จนถึงวันที่ได้ดูแลพ่อแม่นี้  ทำให้รู้สึก "เข้าใจวงจรชีวิต"   และทำให้ชีวิตเราครบวงจรดีจัง  แต่ของคุณแหววครบกว่าแอมแปร์นะคะ  เพราะมีหนูอินเป็นพยานด้วย : ) 

ทึ่งเรื่องกระดานชนวนด้วยค่ะ ที่จริงเรารุ่นราวคราวเดียวกันนะคะคุณแหวว  แต่ดูเหมือนแอมแปร์จะไม่ทัน..  คือได้แค่เห็น  แต่ไม่ได้ใช้ขีดเขียนจริงๆที่โรงเรียน ตอนคุณแหววเรียนอนุบาล  บางวิชายังใช้กระดานชนวนจริงๆเหรอคะ  เก๋จริงๆ...  นึกถึงกระดานชนวนขอบไม้อันเล็กๆที่บ้านขึ้นมาทันที    ตั้งแต่ย้ายบ้านมาอยู่ในเมือง ไม่ทราบพ่อกับแม่เก็บไว้ตรงไหนแล้ว  ขอแวบไปหาก่อนนะคะ : )