สวัสดี กิติยา

เนื่องในวันพ่อ เราเลยเอากลอนที่พ่อเราแต่งไว้เมื่อ 56 ปีก่อน

อยากจะให้ดูต้นฉบับ..กระดาษเก่าเหลืองมาก(ทำลงคอมฯไม่เป็น)

ถ้าเจอกันจะให้ดู..ไม่ค่อยมีเวลามาเยี่ยมที่เนต..

ตอนนี้ย้าย..ส่วนที่ทำงาน..ไปอยู่ส่วนอื่นแต่ยังที่เดิม

ต้องศึกษางานใหม่..เลยไม่มีเวลา..ลูกๆเพิ่งหายป่วย

ออกจากโรงพยาบาล(เอกชน)..ใช้เงินเยอะ..

ไร้หอห้อง..รองรับ..ซับน้ำตา

ลงเรือน้อยลอยเล่นชมเพ็ญแข

สองฝั่งแลเย็นตาพาเคลิ้มฝัน

เสียงลมเชยเอ่ยเอื้อนเหมือนจำนรรจ์

ยอดไม้สั่นเป็นเสียงสำเนียงพิณ

จากไปไกลใจระทึกสะอึกสะอื้น

ฟังเสียงคลื่นซัดเซาะเลาะแก่งหิน

สลับสายธารไหลระรวยริน

ไม่หมดสิ้นน้ำใจอาลัยนอง

จากไปก่อนจะย้อนกลับมารับขวัญ

ม่านฟ้ากั้นลางเลือนดวงเดือนหมอง

น้ำฝนหยาดสาดกระเซ็นเป็นละออง

ไร้หอห้องรองรับซับน้ำตา

ล่องลอยลำร่ำไห้อาลัยถึง

เฝ้ารำพึงคะนึงเพ้อละเมอหา

ทั่วฟ้าดินวิญญาณแก้วกานดา

กลับคืนมาหากันรับขวัญ...เอย

.......................

สำนวนเราคล้ายพ่อโดยบังเอิญ...

แต่ไม่เคยลอกเลียนพ่อ

เวลาเราแต่งกลอน..แล้วอ่านให้แม่ฟัง

แม่บอกว่าคล้ายพ่อเขียน..จึงเอากลอนของพ่อมาให้อ่าน

แล้วให้เราเอามาลงในบ้านกลอน...

น้องๆที่ทำงาน.เขาบอกให้เราเขียนกลอนแล้วรวมเล่ม

แต่อย่าแต่งกลอน..ธรรมะ..คนไม่ชอบ

ให้แต่งสั้นๆแบบวัยรุ่น...จึงจัดให้ จ้ะ

รักและคิดถึงเสมอ..แต่ขี้เกียจโทรศัพท์