สวัสดีค่ะ 
ไทบ้านผำ
* นี่ก็เป็นการสอนการดำรงชีวิตให้เขาน่ะค่ะ
* เกี่ยวกับภาษาไทยแค่นิดหนึ่ง
* ฝากความระลึกถึงมากับแพรระพีนะคะ
* นึกถึงกลอนของอาจารย์จินตนา ปิ่นเฉลียว
รุ่งอรุณแห่งหัวใจ
พอแดดพริ้มยิ้มพรายกับชายฟ้า โลกก็จ้าแจ่มหวังด้วยรังสี
หยาดอรุณอุ่นหล้าเหมือนอารี แพรระพีห่มภพอบหนาวคลาย
เพียงจะพลิกแผ่นฟ้าลงมาฝัน กับแสงอันอ่อนอุ่นอรุณฉาย
เราคนท้อรอหวังซังกะตาย หวังชีพพรายอุ่นบ้างอย่างอรุณ
ทุกวันนี้แรงหนาวปวดร้าวนัก หนาวทุกข์หนักเน้นไข้โรคภัยหนุน
หนาวความชั่วตัวบาปคราบเนรคุณ ความอบอุ่นแห่งใจนั้นไม่มี
ถ้าความรักความหวังดังแสงฉาน นานเท่านานแสงจะฝ่าลงมานี่
หวังลำแสงแห่งเมตตาและอารี พลิกราตรีมืดหมองให้ผ่องพรรณ
และเหนือสิ่งอื่นใดใจมนุษย์ ขอจงจุดแสงอุ่นละมุนฝัน
แสงแห่งรักและอภัยเห็นใจกัน แสงคุณธรรมขจัดชั่วจากหัวใจ
อ้าอรุณอุ่นหล้าทิวาจรัส สารพัดภพผ่องครรลองไสว
เรารอคอยอรุณแจ้งแห่งฤทัย ซึ่งเกิดได้เมื่อมนุษญ์หยุดกรรมเลว
------------