- อ่านแล้วนึกถึงปรัชญาชีวิตของคาลิล ยิบราน (ระวี ภาวิไล ผู้แปล) ..ที่ว่า
- จงรักกันและกัน แต่อย่าสร้างพันธะแห่งความรัก
- และขอให้ความรักนั้น เป็นเสมือนห้วงสมุทรอันเคลื่อนไหวอยู่ระหว่างฝั่งแห่งวิญญาณของเธอทั้งสอง
- จงเติมถ้วยของกันและกัน แต่อย่าดื่มจากถ้วยเดียวกัน
- จงให้ขนมปังแก่กัน แต่อย่ากัดกินจากก้อนเดียวกัน
- จงร้องและเริงรำด้วยกันและจงมีความบันเทิง แต่ขอให้แต่ละคนได้มีโอกาสอยู่โดดเดี่ยว ดังเช่นสายพิณนั้น ต่างอยู่โดดเดี่ยว แต่ว่าสั่นสะเทือนด้วยทำนองดนตรีเดียวกัน
- จงมอบดวงใจ แต่มิใช่อีกฝ่ายหนึ่ง เพราะหัตถ์แห่งชีวิตอมตะเท่านั้น ที่จะรับดวงใจของเธอไว้ได้ และจงยืนอยู่ด้วยกัน แต่ว่าอย่าใกล้กันนัก เพราะว่าเสาหินของวิหาร ก็ยืนอยู่ห่างกัน และต้นโพธิ์ ต้นไทร ก็ไม่อาจเติบโตใต้ร่มเงาของกันได้