อ่านดูแล้วฮ่าดีนะคะ

เปรียบเปรยว่า..คนเราบางครั้งการพูดกับการกระทำไม่เป็นไปในทางเดียวกัน

ดีแต่พูด...หรือ

สักแต่ทำ...หรือ

ลืมคำพูดของตนเอง...หรือ

ลบคำพูดตัวเอง..เอ้..พูดเมื่อไหร่..ใครเป็นคนพูด..ฉันเปล่านา..อะไรทำนองนี้

..................................................................

• นิทานเรื่องนี้ที่เคยฟังมาก่อนคลับคล้ายคลับคลา

ดูเหมือนจะชื่อ "อ้ายดำ อวดดี" นะ

• ยุคสมัยนี้มีบ่อยครั้งและหลายคนด้วย มักเป็นเฒ่าชะแรแก่ชรา ประเภท"สำรวยลืมคำ"ทั้งนั้น..อิอิ

• น้ำลายหกตกพื้นยังหยิบมากลืนเห็นเป็นประจำ ครับ

• ขอบคุณที่แวะมาอ่านและแสดงความเห็น ครับผม

................................................................