คิดยากแต่ทำง่ายนะ...

ทำไปเรื่อย ๆ ฝึกไปอย่างนี้แหละ

อยู่เฉย ๆ ก็ฝึก อยู่ยุ่ง ๆ ก็ฝึก

โกรธก็ไม่เอา ไม่โกรธก็ไม่เอา

สุขก็ไม่เอา ทุกข์ก็ไม่เอา

เราก็จะทำมันไปอย่างนี้แหละ

เหนื่อยเราก็เฉย ไม่เหนื่อยเราก็เฉย

ฝึกให้ปัญญามันแวววาว

มีดนี่นะ ถ้ามันคม ๆ ขโมยเห็นก็วิ่งเหมือนกัน

มีดยิ่งคม เวลาชักออกมาแล้วใช้ฟันศัตรูซึ่งในที่นี้หมายถึง "อารมณ์" มันก็วิ่งหนีเราได้เหมือนกันนะ

แพ้บ้าง ชนะบ้างก็สู้มันไป

เดินไปข้างหน้าบ้าง หยุดอยู่กับที่บ้าง หรือบางครั้งถึงกลับต้องถอยหลังบ้างก็ไม่เป็นไร

เพราะทุกก้าวที่เราก้าวนั้นคือ "ต้นทุน"

ต้นทุนนั้นถ้าจักเรียกให้ดีก็คือ "บารมี"

ทุกลมหายใจที่ได้ฝึกนั้นเป็นบารมี

ทุกย่างก้าวที่ได้เดินนั้นเป็นบารมี

บารมีที่จักสั่งสมให้เราเข้มแข็ง

บารมีที่จักสั่งสมให้เรามีกำลัง

รักษาศีลให้ดี แล้วจิตจะนิ่ง

เจ้าจิตนิ่ง ๆ นี่แหละคือสมาธิ

เมื่อเรดาร์ดี คลื่นชัด อารมณ์มาล่ะก็จับมันให้อยู่

แล้วใช้ปัญญาที่เป็นดั่งศาสตราที่คมกริบ ประหัดประหารมันให้ราบคาบ ปราศนากานต์ไป

เมื่อนั้นอารมณ์ต่าง ๆ ก็จักจางคลายไป

แล้วท้ายที่สุดและสุดท้าย สิ่งทั้งหลายก็เป็นเพียง "อนัตตา"

อารมณ์ก็เป็นอนัตตานะ...!