- อ่านแล้วนึกถึงสมัยก่อนพี่อยู่ NICU และ Nursery
- จะมีเด็กถูกทิ้งบ่อยมาก
- เราต้องเลี้ยงเขาจนบางคนเริ่มพูดได้
- พี่ชอบเอาไปเลี้ยงไปนอนที่บ้าน
- บางวันเลิกงานก็แอบลงตึกไม่ให้เขาเห็น
- เขาก็ร้องไห้ตาม
- ทำให้ผูกพันมากๆๆๆ
- ถ้ามีคนมาขอก็จะดีใจเหมือนถูกรางวัลที่ 1
- แต่ก็ร้องไห้อาลัย
- แต่ถ้าถึงวัยอันควรยังไม่มีคนมาขอ
- ต้องส่งสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้านี่ซิ
- มันเศร้ามากๆๆๆๆๆ
- เวลาเห็นเขา กอดเขา อดร้องไห้ไม่ได้ซักวัน
- แล้ววันหนึ่งน้องโอ๋
- จะเข้าใจความหมายที่พี่บรรยายมาทั้งหมด
- เมื่อวันนั้นมาถึง
- จะเหลือเพียงภาพเท่านั้นที่ทำให้เราคลายความคิดถึง
- ดีใจด้วยที่ช่วงหนึ่งของชีวิต
- เขามีคนรอบข้างรักเขา
- แม้จะไม่ใช่แม่ที่แท้จริง
- แต่ถ้าถึงวันที่เขาต้องไปอยู่ในที่ๆซึ่งเราไม่อยากให้เขาไปเลย
- เขาจะไม่เหลืออะไรเลย จริงๆ
- เพราะในที่อยู่ใหม่นั้น (สถานที่รับเลี้ยงเด็กกำพร้า)
- จะไม่มีใครมาแสดงความรักเขาเลย
- เพราะยังมีเด็กกำพร้าอีกมากมาย
- ที่ต่างก็ต้องการให้คนมาแสดงความรักจริงๆกับเขา
- ซึ่งหาได้ยากมากๆๆ