ท่านอาจารย์มาลินี และคุณตูน คะ ดิฉันรู้สึกตกใจที่ท่านอาจารย์วิบูลย์เข้ามาเป็นท่านแรก เดิมคิดว่าบันทึกนี้น่าจะเป็นคุณตูน ที่จริงแล้วตอนเริ่มต้นและตอนก่อนเลิกวันแรก ดิฉันก็ไม่ได้อยู่ในห้องด้วยค่ะ จึงไม่เห็นบรรยากาศที่ท่าน อาจารย์วิบูลย์เล่าเท่าใดนัก…จุดใหญ่ที่ทำให้อยากถ่ายทอดความเห็นในครั้งนี้เกิดจาก space ของห้อง แล้วก็ไม่ได้คิดออกในวันนั้นนะคะ มาคิดออกตอนนั่งรถกลับกรุงเทพฯ สมองว่างค่ะ….คิดแล้วคิดอีกว่าจะเขียนให้มันได้อะไรขึ้นมา….ผ่านไปแล้วแต่ด้วยความผูกพันกับตูนและทีมงานจึงได้บันทึกนี้ออกมา   …..วันนั้นที่เห็นเพียงคิดว่าห้องกว้างจังพิธีกรต้องเก่งมากที่จะ control สถานการณ์ และบรรยากาศได้……แล้วดิฉันก็จากไปเที่ยวเมืองเก่ากับทีม มอ….