วันที่ไปดูงานรร.หนองปลาหมอ อาจจะดูวุ่น ๆ ไปหน่อย เนื่องจากเกิดกระบวนการดำน้ำของทีมงานทางพิจิตร ตอนแรกอาจารย์ทิพวรรณ์เตรียมไว้ว่าจะให้แบ่งกลุ่มพูดคุยกัน 3 กลุ่ม ครู นร. และชุมชน และให้นักวิชาการที่ไปดูงานแยกกลุ่มซักถามกันเองตามอัธยาศรัย แต่คุณหมอวิจารณ์บอกว่า "ไม่ต้องแบ่งดีกว่า อยากเห็นทั้งหมดเลย "

และก็เป็นธรรมชาติของชุมชน ที่จะดีใจและตื่นเต้นมากที่มีคนต่างถิ่นไปเยี่ยม ก็อยากจะเล่าอะไรหลาย ๆ อย่าง โดยเฉพาะสิ่งที่ตนเองทำสวนกระแสอยู่ ก็อยากจะอวด(สิ่งที่ดี) เวลาที่มีให้ก็ดูจะน้อยมาก  ทำให้ทุกคนที่มีโอกาสได้ถือไมล์ จะวางกันไม่ลงน่ะซิ

ควบคุมเวลาไม่ได้ จริง ๆ ควรจะเริ่มเดินทางออกจากรร.ไม่เกินบ่าย 1 แต่ ก็ late ไปมาก ๆ นึกขอโทษทีมดูงานในใจ และกำลังจะลงโทษตัวเองด้วยการเครียด แต่ด้วยความเมตตาของทีมดูงาน โดยเฉพาะคุณหมอวิจารณ์ ท่านเป็นบุคคลที่น่าเคารพศรัทธาอย่างยิ่ง ดูอาจารย์ไม่เคร่งเครียดอะไร ตื่นตัวกับการเรียนรู้อยู่เสมอ สังเกตุจากตอนลงจากรถใหม่ ๆ อาจารย์ก็เดินชมรร.อย่างคล่องแคล่ว ถ่ายภาพด้วยตนเอง ยิ้มแย้มแจ่มใส มอบบทบาทหน้าที่ให้คนรุ่นใหม่ได้เรียนรู้ในการจัดการอย่างเต็มที่ ท่าทีที่เมตตาของอาจารย์หมอ ทำให้งานวันนั้นไม่เครียดเลย

การให้เกียรติ ความไว้วางใจ ปล่อยทุกอย่างให้เป็นไปตามเหตุและปัจจัย (ที่ได้มีการวางแผนเบื้องต้นแล้ว) ทำให้เกิดกระบวนการทำงานที่ทุกคนได้ภาคภูมิใจ มั่นใจ และพร้อมมุ่งไปสู่เป้าหมายร่วมกัน

ตอนเช้าวันที่ 11มค.49 ก่อนเดินทางกลับกทม. อาจารย์หมอยังทิ้งประโยคเพื่อการลปรร.อีกว่า "เฮ้ย! ตั้ว ผมมานึกดูแล้วนะ ถ้าเราใช้คำถามว่า เด็ก ๆ ไปค่ายวปอ.มาแล้ว มีอะไรอยากจะเล่าให้ฟังบ้าง เด็ก ๆ อาจจะเล่าได้มากขึ้นนะ " 

ตั้ว

มูลนิธิร่วมพัฒนาพิจิตร