ความเห็น: จะรู้ไปทำไม

น้องกวินค่ะ
ระดับของทุกข์ที่แต่ละคนมีไม่เท่ากัน
ความมุ่งหมายของชีวิตก็ต่างกัน
หากต้องการละซึ่งกิเลสทั้งปวง วัดก็เป็นสัปปายะ ที่เหมาะสำหรับการตัดปริโพธิ
สำหรับฆราวาส หากบ้านเป็นสถานที่สัปปายะอยู่แล้ว ก็ไม่จำเป็นที่จะต้องเข้าไปรบกวนภิกษุผู้กำลังบำเพ็ญเพียรให้ต้องร้อนรุ่ม เพียงเพราะยึดมั่นว่า วัดเท่านั้นคือที่สัปปายะมิใช่หรือ
การฝึกเรียนรู้ธรรมของพี่ ยังแค่เป็นชั้นอนุบาลค่ะ ด้วยเป็นแค่ชั้นอนุบาล พี่จึงเพียรพยายามเข้าใจวิถีให้ง่ายๆอย่างนี่เอง
จะให้เข้าวัดเพื่อไปเรียนและฟังบาลีจนคล่องปรื้อ จริตพี่มันไม่โอนอ่อนตามแถมต่อต้าน
จึงต้องกล่อมเกลาจริตให้อ่อนโยนในสัปปายะที่เหมาะสมกับบริบทค่ะ
.......
บันทึกนี้เขียนเล่าเรื่องราวชีวิตจริงของคนๆหนึ่ง ซึ่งมันเป็นธรรมชาติที่เป็นอดีตไปแล้วค่ะน้อง
อดีตผ่านไปแล้ว พี่ว่ามันก็จบไปแล้ว มีใครย้อนเวลาไปแก้ได้บ้างเล่า
........
เจตนาดีที่สื่อมาให้รับรู้ผ่านถ้อยคำความรู้ พี่ขอน้อมรับความรู้ที่น้องอุตส่าห์ค้นมาบอกไว้เป็นเชื้อเพลิงความรู้ที่วันหนึ่งพี่อาจจะได้นำมาหล่อเลี้ยงวิถีของพี่ให้เหมาะควรต่อไปค่ะ
พี่ยังเชื่อมั่นว่า "คนไม่สามารถเปลี่ยนใครได้ นอกจากเปลี่ยนตัวเอง"
"คนทุกคนมีกรรมเป็นของๆตัว ที่ใครก็ช่วยปลดเปลื้องไม่ได้ นอกจากตัวเองค่ะ"
ขอบคุณในความเป็นกัลยาณมิตรของน้องค่ะ