ตามอ่านรวดเดียวสามบันทึก

สงสัยว่าที่พี่หมอเจ๊เขียนลูกน้องเขาได้ตามอ่านกันไหม เพราะเขาจะเข้าใจพี่หมอเจ๊มากขึ้น

คนเราชอบจะฟังแต่คำหวานๆ ไม่ยอมรับความจริง ไม่ชอบคำพูดตรงไปตรงมา ไม่ยอมรับการตำหนิหรือข้อสังเกต แต่คนที่พูดตรงไปตรงมาจะมีเอกลักษณ์อยู่อย่างหนึ่ง เมื่อยอมรับฟังในสิ่งที่เขาพูดอย่างดุษฎี ทุกอย่างก็จบ สามารถแสดงเหตุผลได้ ผมมีหัวหน้าแบบนี้อยู่ท่านหนึ่ง ใครไม่ทำงานท่านจะไม่ชอบและแทบจะไม่มองหน้าเลย แต่กับผมท่านจะยิ้มด้วยเพราะผมทำงาน เวลาผมทำงานพลาดท่านก็ไม่ว่าอะไรเพียงแต่จะบอกว่าพลาดตรงไหน กับเพื่อนร่วมงานที่ขี้เกียจพลาดขึ้นมาท่านฟันโช๊ะๆ เลย อิอิ

อีกอย่างสำหรับคนไทย จบเรื่องในห้องประชุมแล้วยังไม่จบครับ อิอิ กว่าจะจบได้ก็อีกหลายวันหรือไม่ก็สะใจที่ได้เฉ่งต่อหน้า แต่ผมก็เคยผ่านมา ลูกน้องโกรธที่เปลี่ยนงานเขา น้อยอกน้อยใจ แต่พอเขาต้องการความช่วยเหลือใครก็ช่วยเขาไม่ได้นอกจากผม ผมไม่โกรธที่เขาเคยแสดงอาการโกรธเรา ก็เลยยื่นมือเข้าไปฃ่วย เมื่อเราช่วยเหลือเขาผ่านไปได้เขามายกมือไหว้เรา มองตาเราด้วยความรู้สึกศรัทธา เพราะเพิ่งเข้าใจว่าเราไม่ได้มีอคติกับเขา แต่นั่นแหละ มันหลังจากที่ด่าเราไปแล้ว อิอิ