ดีใจที่บันทึกนี้ทำให้ได้รู้จักน้องๆเพิ่มขึ้นอีกหลายคนเลย น้องน้ำหวาน สุธิดาคงจะเป็นโรคติดบล็อกในไม่ช้า ตามอย่างพวกพี่ๆแน่ค่ะ น้อง เก๋น้อยอยู่แถวๆนี้เอง คงได้พบกันในไม่ช้านี้นะคะ เวลาเขียนอะไรที่ใจกำลัง "อิน" มักจะมีคนเข้าใจเราได้มากค่ะ อย่างที่คุณพี่ชาย ชยพร บอกนั่นแหละค่ะ อยู่ในนี้บางทีก็ไม่ต้องเขียนเอง เพราะมีคนถอดสิ่งที่เราคิดออกมาให้แทนอยู่บ่อยๆไป ผลัดกันถอดแทนกันก็เลยยิ่งทำให้เราสัมผัสใจกันได้ง่ายขึ้นนะคะ คุณ หนุ่ม กรก็ คงจะได้พลังไปขับเคลื่อน วิทยุชุมชนต่อๆไปนะคะ ยิ่งให้ยิ่งได้จริงๆค่ะ  

สำหรับ กัลยาณมิตร ที่เป็นแรงบันดาลใจให้เขียนบันทึกนี้อย่างพี่หมอหน่อย และคุณพี่ Handy นั้น แทบจะไม่ต้องพูดอะไรมาก เราก็เติมพลังให้กันได้แล้วนะคะ ขอบคุณที่ได้รู้จักกันจริงๆค่ะ

เพื่อนผู้คุ้นเคยอย่างคุณเพชร (แม้ไม่ค่อยได้ทักทาย แต่ก็คุ้นเคยเพราะใจที่รับรู้เรื่องราวของกันและกันผ่านตัวหนังสือ) ก็รู้สึกว่า บางทีแม้ไม่ต้องทักทายกัน เราก็ส่งกระแสจิต รับ-ส่ง ความรู้สึกดีๆผ่านสิ่งที่เราอ่าน สิ่งที่เราเขียนโดยทั่วไปอยู่เสมอ

ขอบคุณการเติมเต็มจากน้องอ๋อยนะคะ นี่พี่โอ๋ยิ่งเขียนตอบความเห็นก็ยิ่งรู้แล้วว่า ข้อดีที่แตกต่างของการตอบนี่คืออะไร ปกติเป็นคนชอบคิดในใจ ก็เลยเหมือนจะเขียนในใจไปด้วยเวลาเข้ามาอ่านความเห็นของทุกท่านที่เข้ามาอ่านบันทึกเรา ได้ฝึกปรับบุคลิกบ้างนี่ บริหารความคิดดีจริงๆค่ะ (เมื่อเวลาอำนวยด้วย...)