ในอภิณหปัจจเวกขณสูตร มีการพรรณนาเรื่องการให้ผลของกรรมไว้ว่า “หญิง ชาย คฤหัสถ์ บรรพชิต ควรพิจารณาเนือง ๆ ว่า

“เรามีกรรมเป็นของของตน เป็นผู้รับผลกรรมของตน มีกรรมเป็นผู้ให้กำเนิด มีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์ และมีกรรมเป็นที่พึ่งอาศัย เราทำกรรมอันใดไว้ ดีก็ตาม ชั่วก็ตาม จะต้องได้รับผลของกรรมนั้น”

การให้ผลของกรรมตามที่ท่านพรรณนาไว้ในอภิณหปัจจเวกขณสูตรนั้นเป็นการอธิบายถึงหลักกรรมที่ว่า กรรมจะให้ผลแก่ใคร อย่างไร ก็จะกล่าวได้ว่ากรรมจะให้ผลแก่บุคคลผู้กระทำนั่นเอง เพราะผู้กระทำนั้นเป็นทายาทของกรรม ผู้กระทำจะมอบหรือโอนให้แก่คนอื่นไม่ได้กรรมย่อมจำแนกสัตว์ให้ทรามและประณีต บุคคลทำกรรมใดแล้วย่อมเดือดร้อนในภายหลังกรรมนั้นทำแล้วไม่ดี บุคคลมีหน้าชุ่มด้วยน้ำตาร้องไห้อยู่ ย่อมเสพผลของกรรมใด กรรมนั้นทำแล้วไม่ดี บุคคลทำกรรมใดแล้วย่อมไม่เดือดร้อนในภายหลัง กรรมนั้นแล ทำแล้วเป็นดี