คุณรพีครับ ชีวิตและความรักก็เป็นเช่นนี้ครับ ความเข้าใจกันจึงเป็นสิ่งที่สำคัญยิ่ง ผมเคยเขียนกลอนถึงคนรัก ครั้งหนึ่งนานมาแล้วครับ ขอตัดมาบางช่วงตอน ครับ

....ผมยังคงอยู่ในห้องมืดที่เงียบเหงา
คุณยังคงหลบเข้าร่มเงาที่ไปไม่ถึง
ผมยังคงควานหารักซึ้งตราตรึง
คุณยังคง ครุ่นคำนึง อยู่เดียวดาย
...มีความผิดมากมายที่ผมรู้
มีความหวังมากมายที่ผมหมาย
แต่สิ่งเหล่านั้น คิดแล้ว ก็เสียดาย
เพราะคุณดู คล้ายคล้าย ไม่รับฟัง...
คุณรพีครับ อดีตที่ผ่านไป ไม่หวลคืน... ขอบคุณที่คุณมาเยี่ยม