ตอบน้องนิว  ^_^

ตอนแรกก็ไม่นึกว่าเป็นการสอนหรอกค่ะ คือไม่ได้ต้องการตั้งหลักสูตรสอนอะไร สถานการณ์มันพาไปเอง

ชูจังถูกซื้อมาจากจตุจักร พาขึ้นรถไฟมาจาก กทม.ตอนเค้าอายุได้เดือนเศษๆ ตอนนั้นเค้าเป็นลำไส้อักเสบด้วย มาถึงก็ถ่ายตลอด

ดังนั้น เลยเอากระดาษหนังสือพิมพ์ ปูซะทั่วห้อง

ชูจังเลยถูกฝึกให้ถ่ายบนกระดาษตั้งแต่เข้ามาเป็นสมาชิกในห้องเลย  ตอนนั้นเค้ายังเด็กมากๆ เค้าไม่ค่อยรู้เรื่องค่ะ แต่พอเค้าเดินจะไปถ่ายนอกเขตกระดาษ เราก็ส่งเสียงแหลมร้องห้ามว่า

" ไม่ใช่ๆๆๆ... " แล้วชี้ไปที่กระดาษบอกว่า "ตรงนั้นๆๆๆๆ"

บางทีก็จับตัวเค้าไปวางบนกระดาษ

พอเค้าเริ่มรู้ว่า ต้องถ่ายบนกระดาษ ทีนี้จากกระดาษหนังสือพิมพ์ที่ปูบนพื้นทั่วห้อง ก็ลดพื้นที่ทีละแผ่น มาเหลือแค่ 2 แผ่น (แผ่นคู่)  แล้วย้ายตำแหน่งจากในห้อง ไปบนระเบียงหลังห้องแทน

ฝึกไปแบบนั้นราวๆซัก 1 เดือน เค้าก็รู้เรื่องแล้วค่ะ

ทีนี้พอเค้าจะถ่าย เค้าก็จะวิ่งไปหลังห้องค่ะ  แล้วเนื่องจากทุกครั้งหลังขับถ่าย (ทั้งปัสสาวะ/อุจจาระ) เราต้องเก็บกระดาษเปื้อนใส่ถุงผูกมัดกันกลิ่น ก่อนจะรวบใส่ถุงดำอีกที แล้วเอาไปทิ้งในถังขยะข้างล่าง  เค้าก็จะรู้ว่า ถ่ายทุกครั้งต้องเก็บนะ

ดังนั้นหลังจากถ่ายเสร็จ เค้าก็จะวิ่งมาบอกพี่ค่ะ มาเขี่ยบ้าง มายืนจ้องหน้าบ้าง พอเราหันไปมอง เค้าวิ่งพาไประเบียงหลังห้อง เหมือนจะบอกให้เราไปเก็บกระดาษเปื้อน  แล้วเค้าก็จะไม่ถ่ายทับของเก่านะคะ  บางทีที่เค้าฉี่ใส่นิดหน่อย พี่ก็ขี้เกียจเก็บ ว่าจะรอคราวต่อไป  แม่เจ้าประคุณพอจะฉี่อีกครั้ง.. วิ่งไปหลังห้องแล้วเบรคพรืด วิ่งมาบอกพี่ค่ะ.. ให้พี่ไปเก็บให้เค้า แล้วปูใหม่ให้เค้าก่อน

แต่ถ้าเราดื้อ ขี้เกียจ หรือเราหลับ เค้าก็ไม่กวนค่ะ  พี่เคยแอบสะกดรอยตามดูพฤติกรรมเค้า เค้าจะเดินไปเวียนๆตรงนั้น หลีกเลี่ยงบริเวณที่เค้าถ่ายไว้ ก่อนจะหมุนตัวเพื่อกะจังหวะที่จะถ่าย เพื่อไม่ให้โดนของเดิมน่ะ

แล้วถ้าเค้าถ่ายหนัก บางทีอึก็เปื้อนก้นเค้า  ดังนั้นเวลาเค้าถ่ายหนัก พี่จะสั่งให้เค้าหันก้นมาให้ดู แล้วถ้ามีอะไรติดก้น พี่จะพาเค้าไปล้างในห้องน้ำ

ทีนี้เค้าก็จำค่ะ  พอถ่ายหนักเสร็จทีไร เดินมาหมุนตัวหันก้นให้พี่ดูค่ะ ตลกจริงๆ แล้วถ้าพี่บอกว่า

" โอ้ยๆๆ อึติดก้น ไปล้างเร้ว "

ชูจังก็จะวิ่งนำหน้าไปยินรอในห้องน้ำเลย หันก้นให้พี่ล้างก้นให้  ล้างเสร็จก็ยืนรอค่ะ เพราะพี่ต้องไปหยิบผ้าเช็ดตัวของเค้ามาเช็ดก้น เช็ดเท้าให้แห้งก่อน

แล้วมีอยู่ครั้งหนึ่ง.. พี่ออกมาว่าจะหยิบผ้าเช็ดตัวของเค้า แต่ปรากฏว่าเห็นผ้าอื่นตากลืมอยู่จึงเก็บผ้า เก็บเสร็จเดินผ่านหน้าคอม มีเพื่อนทักขึ้นใน MSN แล้วคุยแชทกับเพื่อนคุยค่ะ

ชะรอยชูจังคงเห็นว่านายหายไปนาน.. เค้าทำยังไงรู้มั้ยคะ ?

เห่าค่ะ... !

เห่าบ็อกๆ เสียงแหลม เหมือนโกรธเชียว ที่ให้เค้ายืนรออยู่นาน... อิอิ

ขำมันมากๆเลย

สรุปก็คือ.. การฝึกอะไรกับหมานั้น ต้องทำกับมันบ่อยๆ ทำซ้ำกันจนเค้าจำได้ ถ้าเค้าออกนอกลู่นอกทาง ก็ใช้เสียงแหลมๆหนักๆ  ดุเค้า ให้เค้ารู้ว่าอย่างใช่ อย่างไหนไม่ใช่  ถ้าเค้าทำดี ก็ลูบหัวเค้า พูดชมเชยเค้า ต้องทำบ่อยๆ อย่างใจเย็น  แล้วเค้าจะรู้จะจำเองค่ะ

ตอนนี้เวลาชูจังจะขับถ่าย เค้าจะมาบอกพี่ทุกครั้งค่ะ  เพื่อให้เราปูกระดาษให้เค้า เค้าจะรู้ว่าต้องุถ่ายบนกระดาษ  แม้กระทั่งพี่กลับบ้าน เค้าก็จะจำได้ว่า ถ้าปูกระดาษหนังสือพิมพ์ไว้ตรงไหน ตรงนั้นคือส้วมของเค้า

มีบางทีพี่แกล้งเค้าค่ะ  คือตอนนั้นเค้าฉี่บ่อย จนกระดาษหนังสือพิมพ์มันใกล้หมด  พี่ก็เลยเอากระดาษ F4 ไปวางบนพื้นระเบียงตรงนั้น  (พอนึกขนาดกระดาษ F4 ออกนะคะ) อยากรู้ว่าเค้าจะทำยงไง ปรากฏว่า.. เค้าเดินหมุนรอบกระดาษเกือบสิบรอบ ตาก้มเล็งก่อนจะยกขาหลังข้างหนึ่ง ย่อขาหลังอีกข้าง แล้วก็ฉี่ตรงกลางกระดาษพอดีเลย

ดู..ดู๊..สิคะ ว่าแม่เจ้าประคุณ มีความเพียรพยายามขนาดไหน

เจ้านายมันยืนแอบมองอยู่หัวเราะก๊ากเลยค่ะ