สวัสดีครับคุณพี่อาจารย์ 

นึกถึง บทละครเรื่องอิเหนา พระราชนิพนธ์ใน พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ตอนนางจินตะหราตัดพ้ออิเหนา เมื่ออิเหนาลาจากไปทำศึกช่วยกรุงดาหาซึ่งเป็นเมืองของนางบุษบา

"แล้วว่าอนิจจาความรัก        พึ่งประจักษ์ดั่งสายน้ำไหล
ตั้งแต่จะเชี่ยวเป็นเกลียวไป   ที่ไหนเลยจะไหลคืนมา"


The River Of No Return!! น้ำที่ไหลท่วมแล้วก็คงจะไหลต่อไป(ไหลจากที่สูงลงไปสู่ที่ต่ำ) แต่เมื่อน้ำได้ไหลผ่านไปแล้ว ไม่ไหลลับ กลับฝากโคลนดินเอาไว้เพื่อเป็นที่ระทึก เอ้ยระลึก นะครับ นึกถึง สายน้ำที่ไหลไปก็คงไหลไปบรรจบลงสู่ทะเล และกำเนิดเป็นนิยายอีกเรื่องหนึ่ง นิยายเรื่อง เฒ่าผจญทะเล ผู้แต่ง:  เออร์เนสต์ เฮมิงเวย์ แปลโดย ศ.ดร.วิทย์ ศิวะศริยานนท์