อาจารย์ค่ะ ไม่มีใครอยากเป็นโรคจิตหรอกใช่มั้ย หนูก็ไม่อยากเป็นเหมือนกัน แต่หนูอาการดีได้แค่วันเดียว เมื่อกี้หนูเข้าห้องน้ำที่ทำงาน หนูได้ยินจำไม่ค่อยได้ค่ะ รุ้สึกว่าจะ เวสสุวัน เวสสุวันอะไรนี่แหละ แล้วหนูกระพริบตา เห็นตัวอะไรมันน่ากลัวหน้ามันน่ากลัว หนูก็เลยรีบล้างหน้า พอกระพริบตาหนูก็เห็นผู้ชายนอนอยู่ในแปลอ่านหนังสือ ตอนนี้หนูกระพริบตาแทบไม่ได้เลยค่ะ เมื่อก่อนหนูไม่เห็นเป็นอย่างนี้เลย มันจะมีเหตุผลอย่างอื่นได้เหรอค่ะนอกจากหนูต้องป่วยแน่ ๆ ทั้ง ๆ ที่หนูก็บอกว่าอย่ากลัวมัน แต่จริง ๆ แล้วหนูก็กลัวอยู่ดี พรุ่งนี้หนูจะคอยน้าให้น้าช่วยพูดกับแม่และทุกคนในบ้าน เล่าให้เค้าฟังว่าหนูยังไม่หายป่วย หนูยังเป็นอยู่แบบนี้ ดีได้วันเดียวหนูก็เป็นอีก หนูว่าหนูก็ไม่ได้โกรธกับเรื่องเก่า ๆ แล้วน่ะค่ะ เมื่อเช้าก็ยังดีอยู่เลย หนูคิดว่าหนูต้องกินยาค่ะ ใครจะว่ายังไงก็ช่างวันศุกร์นี้หนูจะให้พี่สาวพาหนูไปหาหมอเสริมศักดิ์ที่มอ.อีกครั้งหนูจะเล่าให้หมอฟังแบบนี้ ทั้ง ๆ ที่รู้ตัวว่าหนูจะต้องกลายเป็นผู้ป่วยโรคจิตอีกก็ไม่เป็นไร หนูจะลองกินยาอีกครั้ง เพราะเมื่อก่อนหนูคิดว่าอาจจะเป็นเรื่องผี แต่หนูก็ทำให้ทุกอย่างบอก บอกทุกเรื่องกับทุกคนแล้วและหนูก็อโหสิให้กับเหตุการณ์ทั้งหมด หนูไม่โกรธใครแล้วจริง ๆ หนูไม่โกรธแล้วน่ะค่ะ แต่วันนี้ทำไมมันถึงเป็นอย่างนี้ บางทีพ่อแม่และญาติ ๆ ควรรับความจริงบ้างน่ะค่ะที่หนูป่วยเป็นโรคจิต คนอื่นเค้าก็เป็นกัน หนูต้องรักษาค่ะอาจารย์ หนูขอบคุณอาจารย์มากน่ะค่ะ ไว้หนูหาหมอแล้วเป็นยังไงจะส่งข่าวให้อาจารย์น่ะค่ะ