อาจารย์ค่ะ ทำไมคำตอบของอาจารย์จึงได้เหมือนกับคนอื่นอีก หนูเป็นคนที่สามารถรู้อะไรในสิ่งที่คนอื่นไม่รู้ ทำไมเวลาที่หนูได้ยินคำตอบแบบนี้หนูรู้สึกเศร้ามาก เมื่อก่อนตอนหนูเด็ก ๆ จนมาถึงอายุ 27 แม่จะพาหนูไปวัดเสมอ ทุกครั้งที่หนูไปวัด หนูกับพี่สาวมักจะเบื่อกับการไปนั่งฟังธรรมกันนาน ๆ แล้วพวกเราก็จะไปหาลูกชิ้นกินกัน พอเค้าใกล้จะเสร็จพิธีเราก็เข้าไป จนมาอายุ 27 ถึงวันนี้ หนูไปวัดและร่วมทำพิธีทางศาสนาตั้งแต่ต้นจนเสร็จพิธีด้วยความตั้งใจ ด้วยเหตุผลที่ว่าหนูรู้สึกว่าที่ผ่านมามันเป็นทุกข์ หนูเล่าเรียนมาจนจบปริญญาแต่ความรู้นั้นมันไม่สามารถแก้ปัญหาให้กับหนูได้ในวันที่หนูเป็นทุกข์ หนูกลับมาเจอความจริงจากพระพุทธศาสนา อาจารย์ค่ะ หนูไม่ได้ทำอย่างที่อาจารย์ว่า ไม่รู้ว่าหนูเลือกทางผิดมั้ย แต่ช่วงนี้หนูไม่ได้สวดมนต์อีกเลย เพราะวันที่หนูไปวัดฟังพระเทศน์ในวันก่อนแล้วกลับมาได้ยินคำว่า โคตะมะ หนูก็ตัดสินใจว่าหนูจะไม่สวดมนต์อีก แต่พอก่อนหน้านี้ หนูก็ได้ยิน พระพุทธศรีโสภณ ทั้ง ๆ ที่หนูก็ไม่ได้ไปวัดหรือสวดมนต์ แสดงว่ามันก็ไม่เกี่ยวกัน หลังจากที่หนูติดต่ออาจารย์ไปในวันที่ 3 เช้าวันที่ 4 และ วันที่ 5 หนูตื่นมาก็ไม่เห็นภาพหลอนอะไร แต่เมื่อคืนก่อนที่หนูจะนอนหนูกราบพระ 5 ครั้งแล้วนอน แต่หลับตาแล้วก็เห็นภาพหลอน หนูคิดว่าจะลุกขึ้นมานั่งสมาธิแล้วทำเหมือนอาจารย์แนะนำ แต่หนูไม่ชอบแบบนั้น หนูไม่อยากรู้ในสิ่งที่คนอื่นเค้าไม่รู้เหมือนที่อาจารย์ว่า มันต้องมีวิธีรักษาได้ พอหนูเห็นภาพหนูก็จะพูดว่าพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ ขอให้มารับส่วนบุญส่วนกุศลด้วยเถอะ ทุกครั้งที่หนูเห็นภาพ ภาพมันเข้ามาแล้วก็ผ่านไปเร็วมาก เมื่อคืนหนูเห็นภาพพระอ้วน ๆ แล้วก็หายไป แล้วหนูก็เห็นงูหัวใหญ่มากแล้วก็หายไป เสร็จแล้วหนูก็เห็นเหมือนจะเป็นพระบิดาพ่อพระเจ้าอยู่หัวแล้วก็หายไปอีก หนูรีบท่องพุทโธ แผ่เมตตาให้แล้วก็เห็นภาพอะไรอีกหนูก็จำไม่ได้แล้ว รู้แต่ว่าหนูหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้แล้วก็ตื่นมาตอนเช้าก็ไม่เห็นภาพหลอน และหนูก็เปิดหนังที่ซื้อมาดู เรื่องเขาชนไก่ ตอนต้นจะมีตัวอย่างหนังอื่น หนูเห็นหัวงู เหมือนที่หนูเห็นเมื่อคืน หนูก็บอกว่าไม่มีอะไร พอหนูเดินอยู่เห็นพี่สาวเปิดทีวีหนูหันไปดู หันไปเห็นรูปพระบิดาออกรายการอะไรหนูก็ไม่ได้สังเกต เพราะหนูเริ่มคิดมากแล้วจิตฟุ้งมั่วอีก แต่หนูก็บอกว่าไม่มีอะไร พอเมื่อกี้หนูนอนหลับและก็ตื่นมา พี่สาวหนูนั่งดูทีวี หนูหันไปดูเห็นพระอ้วน ๆ เหมือนที่หนูเห็นเลย เค้าบอกว่าพระพุทธทาสภิกขุ หนูก็บอกว่าไม่มีอะไร ทั้ง ๆ ที่ส่วนนึงในใจหนูมันกำลังคิดว่าหรือว่าภาพที่หนูเห็นตอนกลางคืนหรือไม่ก็ตอนเช้า ๆ มันจะเป็นภาพที่หนูจะเจอในวันต่อมา หนูว่าหนูยังเป็นเหมือนเดิม เหมือนเมื่อตอนที่อยู่มอ.หมอบอกว่าหนูเป็นโรคจิตเห็นภาพหลอน อาจารย์ค่ะ หนูไม่ได้เป็นโรคจิตหรือเป็นพวกเห็นภาพหลอนแล้วอยู่กับมันจนต่อไปหนูจะเป็นบ้าจริง ๆ เหรอค่ะ แล้วการที่หนูไม่ไปหาหมอเสริมศักดิ์อีกครั้งเพื่อรักษาตัวและกินยาเหมือนเมื่อ 2 ปีก่อน มันถูกต้องรึเปล่า ตอนนี้หนูสับสนมาก ไม่รู้ว่าที่ตัวเองเป็นเค้าเรียกว่าโรคอะไรกันแน่ แต่หนูรู้สึกว่ามันหลอนหนูจริง ๆ น่ะค่ะ หนูจะลองกินยาแล้วขอหยุดงานสักอาทิตย์นึงดูดีมั้ยค่ะ เผื่อว่ามันจะดีขึ้น จริง ๆ แล้วเมื่อ 2 ปีก่อนหนูก็ตั้งใจไว้อย่างนี้ว่าลาออกมาแล้วหนูจะพักผ่อนและกินยา แต่คนในครอบครัวและญาติไม่มีใครเชื่อหนูว่าหนูป่วย เค้าให้หนูไปเรียนเสริมสวย หนูไปเรียนหนูก็เห็นภาพหลอนหนูปรึกษาอาจารย์ที่สอนและเล่าให้เค้าฟัง อาจารย์ว่าไม่เป็นไรจ่ะ แล้วหนูก็เรียนจนจบ อาจารย์ชมว่าหนูเก่ง ดูสิคนอื่นเค้าตั้งใจมาเรียนแท้ ๆ แต่เค้าก็เรียนไม่จบ แต่ลูกศิษย์อาจารย์คนนี้อาจารย์ชื่นชมมาก หนูก็เลยเริ่มมีกำลังใจ และหนูก็มาเปิดร้านเสริมสวย หนูก็ทำงานได้ปกติแต่ลูกค้าไม่รู้ว่าหนูเห็นภาพหลอน หนูไม่ได้เก็บมันไว้เป็นความลับค่ะ หนูปรึกษาพี่สาวและญาติ ๆ ตลอดเวลา จนช่วงนึงที่หนูรู้สึกว่าหนูไม่ไหวแล้ว หนูจะรู้สึกเหมือนมีเข็มแทงที่หัวข้างขวาตลอด มันไม่ได้ปวดหัวอะไร แต่มันจะจื้ดตรงจุดเดิมข้างขวา หนูไปตรวจสมองทั้งโรงพยายาลประสาทสงขลา และที่อื่นเค้าก็ว่าหนูไม่เป็นอะไร แต่ให้ยาไมเกรนมากิน หนูก็ใจสั่นทำงานไม่ได้ หนูก็เลยหยุดกิน แล้วมาช่วยหลัง ๆ นี้หนูทำให้ลูกค้าบางคนหนูจะรู้สึกหัวสั่นใจสั่นควบคุมมือตัวเองให้เพ้นท์เล็บให้เค้าไม่ได้ โชคดีช่วงนี้ที่หนูได้ทำงานที่ศูนย์พัฒนาฝีมือแรงงานแล้ว ได้เงินเดือน 7940 ได้มากกว่าตอนที่ทำร้านเสริมสวยอีก และก็ไม่เหนื่อยด้วย แต่หนูต้องเลิกทำมันจริง ๆ ถึงแม้ว่าหนูจะเริ่มรักและสนุกกับมัน แต่หนูก็ต้องเลิกเพราะลูกค้าบางคนหนูก็ทำให้เค้าไม่ได้ หนูสังเกตมาหลายครั้งแล้ว ทำไมลูกค้าคนนี้มาแล้วหนูทั้งมือไม้สั่นใจสั่น ควบคุมมือให้ทำให้เค้าไม่ได้ ความจริงแล้วถึงแม้ว่าหนูจะได้งานทำที่นี่แล้วแต่หนูก็ตั้งใจว่าจะเปิดร้านเสาร์อาทิตย์ ตอนแรกหนูก็ทำอย่างนั้น แต่พอมาเจอลูกค้าคนนึงที่ทำให้หนูอาการไม่ดี หนูได้ปรึกษาพี่และพ่อ ทุกคนเลยบอกให้หนูหยุดทำที่ร้านไปก่อน ช่วงก่อนหน้านี้ลูกค้ามาตามหนูอหนูไม่รู้จะบอกเค้าว่าอะไร หนูบอกว่าหนูทำไม่ไหวหรอก หนูไม่สบาย ทั้ง ๆ ที่หนูก็สบายดี หนูเลยแก้ปัญหาด้วยการปิดร้านไปก่อน ดูอาการตัวเองให้หายดีก่อน ขอบคุณอาจารย์มากน่ะค่ะ ที่ให้คำปรึกษาหนู ถึงแม้ว่ามันจะออกมาเหมือนคนอื่น ๆ อีก แต่ก็ไม่เป็นไรค่ะ อย่างน้อยหนูก็รู้สึกว่าหนูได้ระบายออกไปบ้าง ดีกว่าเก็บไว้โดยไม่ได้ปรึกษาคนอื่นนอกจากคนที่รักเราเช่นครอบครัวและญาติ ๆ เพราะยังไงคำตอบของพวกเค้าก็ต้องบอกว่าหนูไม่ได้เป็นบ้า ก็พวกเค้ารักหนูเค้าก็ยอมรับไม่ได้ที่จะเห็นหนูเป็นบ้า แต่หนูก็เคยไปหาหมอทางศาสตร์ของคนทรงเจ้าตอนที่เค้ามาที่วัด เค้าก็บอกว่าหนูไม่ได้บ้าแต่มีเซ้นเหมือนที่อาจารย์ว่า แล้วหนูก็ร้องไห้อยู่ตั้งนานกว่าที่พวกเค้าจะทำให้หนูหยุดร้องได้ เค้าเรียกแม่มาแล้วก็จุดธูป 16 ก้าน ลงบนดินที่วัดถ้ำเขาจีน แล้วหนูก็เป็นลมไปอีก รู้สึกตัวได้ยินเสียงแม่เรียกแต่หนูเปิดตาไม่ได้ เค้าเอาผ้าปิดหน้าหนู แล้วผู้ชายคนนึงบอกให้แม่เรียกชื่อหนูว่า น้องกอ น้องกอ แล้วหนูก็ตื่นขึ้นมา หลังจากนั้น หนูก็ไม่ได้เห็นภาพหลอนหรือปวดหัวข้างขวาเท่านั้น หนูกลายเป็นคนที่สั่นและทำตัวเหมือนมีอะไรเข้า แล้วมันก็เหมือนอย่างที่หนูเล่าให้อาจารย์ฟัง ตอนนี้หนูบอกได้ว่าหนูสับสน มันน่าจะจบลงตั้งแต่หนูตัดสินใจลาออกจากมอ.เพื่อรักษาตัว พักผ่อนและกินยา แต่ที่ทำให้หนูสับสนมากในตอนนี้ก็เพราะทุกคนบอกว่าหนูไม่ได้เป็นบ้า แล้วตอนนี้หนูกำลังเผชิญอยู่กับอะไรที่หนูก็ไม่เคยเชื่อมาก่อน หนูเริ่มสงสัยว่าผีมันจะมีจริง ๆ แล้วค่ะ หนูจะทำยังไงดีค่ะ นอกจากการทำกัมฐานอย่างที่อาจารย์ว่า เพราะหนูไม่อยากเลือกทางที่อาจารย์ว่า เราจะสามารถรู้อะไรในสิ่งที่คนอื่นเค้าไม่รู้ หนูจะไม่มีวันเดินหน้าไปทางนี้เป็นอันขาด หนูอยากเป็นหนูคนเดิมรู้ในสิ่งที่หนูกำลังมอง กำลังคิด มากกว่าค่ะ เราไม่มีวิธีอื่นเลยเหรอค่ะ อาจารย์ช่วยหนูด้วยน่ะหนูคิดว่าตอนนี้หนูต้องเจอผีแน่ ๆ หนูจะผิดมั้ยหากหนูจะชวนเพื่อนไปเข้าร่วมพิธีภาณยักษ์ ได้ข่าวว่าที่หาดใหญ่เค้ามีการทำกัน บางทีมันอาจจะทำให้หนูหายก็ได้ หลายวันมานี้หนูรู้สึกว่าหนูคิดถึงดอกกุหลาบ ดอกกุหลาบ หนูคิดถึงแต่ดอกกุหลาบ หนูไม่ได้เห็นภาพแต่หนูคิดถึงดอกกุหลาบ หนูอยากกินขนมสาลี่ น้ำแดง แต่ละช่วงของหนูจะเปลี่ยนความรู้สึกไป แต่หนูก็ต้องถามตัวเองว่าทำไม หนูไม่ชอบดอกกุหลาบ หรือว่าหนูจะชอบดอกกุหลาบสะแล้ว แล้วขนมสาลี่มันเป็นยังไง ไม่เคยกินหรือว่าเราอยากกิน ทำไมหนูถึงกลายเป็นอย่างนี้ล่ะค่ะอาจารย์ อย่างนี้เค้าไม่เรียกว่าบ้า แล้วเรียกว่าอะไร เมื่อไหร่ทุกคนจะให้หนูรักษาตัวพักผ่อนสะที หนูเหนื่อยแล้วค่ะอาจารย์ แล้วหนูก็ทนไม่ไหวแล้วกับการที่มีอะไรก็ไม่รู้มาทำให้หนูรู้เรื่องที่หนูไม่รู้ ทำไมหนูต้องเคยทำผิดอะไรมากมายแน่ ๆ พวกเค้าถึงไม่ยอมรับผลบุญที่หนูทำให้พวกเค้า เค้าถึงได้ทำให้มันเป็นอย่างนี้ อาจารย์ค่ะทำไมหนูถึงได้คิดถึงแต่ดอกกุหลาบ หนูรู้สึกว่าหนูกำลังอ่อนแอ และต่อสู้กับมันไม่ไหว ทั้ง ๆ ที่ใจหนูก็บอกให้สู้ หนูต้องให้พระช่วยหนูค่ะ