เมื่อวานหนูได้เขียนบันทึกถึงอาจารย์ประเสริฐ และเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับหนู หนูจะทำยังไงดี หนูไม่ได้โกหก อาจารย์ช่วยหนูด้วย ที่หนูใช้วิธีนี้เพราะที่บ้านและญาติ ๆ ไม่มีใครเชื่อว่าหนูเป็นโรคจิตหรือไม่ก็มีผีค่ะ หนูคิดว่าหนูต้องประสาทหลอนหรือหากมีผีหนูก็อาจจะเจอผีหลอกอยู่ก็ได้ หนูเป็นมา 2 ปีแล้ว เมื่อกี้หนูดูภาพของอาจารย์ ที่หน้าผากของพระพิฆเนศวรมันมีอะไรที่เป็น 3 ยอด หนูชอบเห็นในตาบ่อยมาก ไม่รู้ว่ามันคืออะไร อาจารย์ช่วยหนูด้วยน่ะค่ะ หนูอยากเจอพระที่เก่ง ๆ ที่จะรักษาหนูได้สักที เคยไปหาเจ้าอาวาสที่นครศรีธรรมราชท่านก็ช่วยไม่ได้ ได้แต่สวดให้กลับไปอยู่ป่า แต่หนูก็ยังไม่หาย เวลาที่หนูหัวสั่น เมื่อก่อนมันทำให้หนูคิดว่าหนูป่วยทางร่างกายหรือเป็นโรคจิต หนูกินยานอนหลับตามที่หมอบอก แต่มันทำให้หนูหลับจนทำงานไม่ได้ หนูก็เลยเปลี่ยนมาเชื่อญาติ ๆ ว่าโลกนี้มันอาจจะมีผีจริง ๆ เวลาหนูหัวสั่น หนูก็เลยรีบแผ่เมตตาให้ไม่ว่าใครมารับส่วนบุญส่วนกุศลด้วยเถอะ แต่มันไม่หยุดสั่นหนูเอาหลวงปู่ทวดมาไว้ในมือ ท่องพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ มันก็ยิ่งสั่น แล้วหนูก็เห็นเป็นรูปช้างแต่เป็นช้างทั้งตัว ไม่เหมือนในภาพที่ใคร ๆ บอก พอหนูรู้ว่าพระพิฆเนศวรมีจริง หลังจากนั้นหนูก็เข้าไปดูเกี่ยวกับพระพิฆเนศวร หนูเห็นภาพที่เค้ามี มันไม่เหมือนกับที่หนูเห็น หนูไปเจอเวปนึงเค้ามีคาถาบูชาพระพิฆเนศวร เค้าว่า โอม ศรีคเณศายะ ณะมะฮา มันก็ไม่เหมือนกับที่หนูได้ยิน เพราะเวลาที่หนูหัวสั่น หนูบังคับสมองไม่ได้ รู้แต่ว่าหนูสวดในใจว่า โอม มหาชัยยันโต นะโมพุทธายะ หนูจำมันได้หนูเอาไปถามน้า ก็รู้ว่ามันเป็นคำพระ ทำไมมันถึงได้เป็นอย่างนี้ เทพอินเดีย แต่ทำไมสวดคำพระของไทย หนูเคยเป็นคนที่เรียนหนังสือกับดูละครไทย และตั้งใจทำงานพักผ่อนด้วยการร้องเพลงและดูละครสนุก ๆ หนูไม่เคยรู้เลยว่ามีช้างหลายมือด้วย หนูเห็นภาพหลอนและได้ยินคำแปลก ๆ ได้ยังไง มันเริ่มเป็นตอนอายุ 27ปลาย ๆ ตอนนี้อายุ 30 แล้ว หรือว่าหนูไม่ได้เป็นโรคจิตหรือประสาทหลอน แต่หนูโดนผีเข้า เวลาหัวสั่น หนูอยากกินกล้วยหอม พุทรา และที่สำคัญหนูอยากเอาเลือดสด ๆ มาแตะหน้าผาก แตะลิ้น ทำไมมันถึงเป็นอย่างนี้ หนูไม่คิดว่ามันจะเป็นพระพิฆเนศวรหรือที่ใคร ๆ เรียกว่าเทพจริง ๆ แต่หนูคิดว่ามันอาจจะมีผี หรือจะเป็นพระพิฆเนศวรจริง ๆ หนูก็ไม่รู้จักและไม่เคยนับถือบูชา ยิ่งหนูมาเห็นภาพว่าอยู่อินเดีย หนูก็ยิ่งไม่ชอบ หนูเป็นคนไทยไม่ใช่คนอินเดีย หนูนับถือแต่พ่อแม่และนับถือศาสนาพุทธนับถือพระพุทธเจ้าเท่านั้น แต่ในใจหนูคิดว่าหากหนูไม่ได้เป็นโรคจิตอย่างที่ญาติ ๆ บอก สิ่งที่อยู่กับหนูก็ต้องเป็นผีไม่ใช่เทพ มันอาจจะแอบอยู่ในตัวหรือไม่ก็ข้าง ๆ หนู ทำให้หนูได้ยิน หรือเห็นภาพอะไร ที่พอถามใคร ๆ เค้าก็บอกว่าเป็นคำพระ เป็นสิ่งดี ๆ ทั้งนั้น หนูอยากเป็นคนเดิมที่สมองมันเหมือนเดิมคิดอะไรนึกอะไรมันก็เป็นอย่างนั้น ไม่ใช่ตื่นเช้าขึ้นมาต้องเห็นและได้ยิน แล้วหนูต้องถามตัวเองว่าภาพอะไร คำอะไร อยู่อย่างนี้ ทำไมเมื่อก่อนมันไม่เห็นเป็นอย่างนี้ พี่ชายบอกว่ามันก็ไม่เห็นเป็นอะไร เห็นแล้วได้ยินแล้วก็ไม่ได้ทำให้น้องเป็นอะไรสักอย่าง เค้าไม่เข้าใจหรอกว่า หนูเกลียดและทรมานกับสิ่งที่หนูเป็น หนูอยากเป็นเหมือนเดิมจริง ๆ ในเมื่อพ่อแม่และพี่ ๆ รวมถึงญาติ ๆ ทุกคนต่างมองว่าเป็นของดีไม่มีใครเชื่อหนูเลย หนูก็ต้องหาวิธีรักษาตัวเอง หนูเคยกินยามาแล้วแต่ไม่สามารถทำงานได้ เพราะมันง่วงนอนทั้งวัน หนูต้องลองวิธีอื่นอย่างที่คนอื่นเค้าทำคือ หาพระหรือไม่ก็หมอผีมาปราบมันให้ได้ มันต้องมีคนช่วยหนูได้สิ อาจารย์ช่วยหนูด้วยน่ะ หนูไม่ยอมเป็นแบบนั้นอีก หากมันถึงที่สุดแล้วจริง ๆ หากหนูต้องเป็นเหมือนวันก่อนแล้วใครๆ ก็ไม่ยอมมัดหนูแล้วพาหนูไปหาพระหรือหมอ แต่กลับให้มันอยู่ในร่างหนูตั้งครึ่งวัน ทั้ง ๆ ที่หนูเพิ่งไปบริจาคเลือดมา หมอให้กลับมาพักผ่อน แต่หนูกลับมาแล้วหนูกลับต้องมาตัวสั่นและวิ่งอยู่ครึ่งวัน ไปบ้านคนโน้นคนนี้ ทั้ง ๆ ที่หนูรู้ตัวและบังคับตัวเองไม่ได้ หนูจะไม่มีวันเป็นอย่างนั้นอีก หากเป็นอย่างนั้นจริงๆ แม่ชีจะบอกว่าหนูไม่กตัญญูต่อพ่อแม่ไม่ได้อีกแล้ว