สวัสดีครับท่านอาจารย์
- หนักแน่น ชัดเจน และโดนใจมากครับ
- ผมมีเพื่อนรักที่รู้ใจกันมากที่สุดคนหนึ่ง เป็นอาจารย์อยู่มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี เขาเป็นตัวของตัวเองมาก แม้คนจะชื่นชมว่าเรียนเก่ง มีประสบการณ์ชีวิตแห่งการเรียนรู้ทั้งในอเมริกา อังกฤษ ออสเตรเลีย สิงคโปร์ และอีกหลายๆที่ในโลก แต่เขาก็ไม่เคยทะเยอทะยาน แต่มุงทำงานรับใช้องค์กร รับใช้สังคม ดูแลญาติพี่น้องลูกหลานอย่างดียิ่ง มีแต่ให้ ให้ ให้ .. และค่อนข้างเชื่องช้า เฉื่อยแฉะ แต่ไปอยู่ไหนใครก็รัก และรักแน่น รักนานด้วย บอกชื่อก็ได้ครับ เขาชื่อ ชัยรัตน์ กันตะวงษ์ ครับ.. เจอกันทีไรเรามีเรื่องคุยต่อยอดกันไปไม่มีเบื่อ มีเรื่องแปลกๆเล่าสู่กันฟังสม่ำเสมอ
- วันหนึ่งมีเพื่อนร่วมรุ่นคนหนึ่งซึ่งมีตำแหน่งเป็นผอ.โรงเรียน บอกเขาว่า .. " มรึงนั้น เรียนก็เก่ง ทำอะไรมาก็เยอะ .. น่าจะไปได้ไกลและก้าหน้ากว่านี้นะ " เพื่อนผมเล่าให้ฟังว่า เขาตอบกลับไปสั้นๆว่า .. " ไปของมรึงคนเดียวเถอะ "
- เพื่อนผมทำงานมาก มิตรมาก คนรักมาก แต่ไม่มีตำแหน่งอะไร เพราะดูเขาจะไม่ใส่ใจความสำเร็จเปลือกๆเหล่านั้นเอาเสียเลย
- เราเป็นเพื่อนซี้กันก็คงด้วยเหตุนี้ครับ
- ชีวิตผมเองมีเรื่องหนักๆผ่านเข้ามาในชีวิตมากมาย ทำอะไรแล้วสำเร็จมากก็มี พลาดมาก็เยอะ .. ดูแล้วไม่มีทางจะได้รับยกย่องเป็นศิษย์เก่าดีเด่น หรือเป็นบุคคลตัวอย่างที่ไหนได้ แต่ขอยืนยันว่า ผมพอใจชีวิตตัวเองมาก และรู้สึกเสมอว่าตัวเองเป็นบุคคลที่ประสบความสำเร็จสูงมาก ได้เรียนรู้ที่จะสู้กับปัญหาใหญ่น้อยมากมาย ปรับจิตใจอยู่ได้ในสถานการณ์เลวร้าย ที่ถ้าเป็นบางคนอาจเป็นบ้าไปแล้ว .. เฉยๆได้ ทั้งกับการได้มา และ การสูญเสีย .. ฯลฯ ผมจึงขอยืนยันชัดเจนว่า .. ความล้มเหลว ที่คนเราได้พบ และผ่านมันไปได้ด้วยรอยยิ้มนั้น .. มีคุณค่ามหาศาล เพียงแต่พวกเราหลงอยู่ในกรอบความคิดบางอย่างมากเกินไป จึงไม่อาจใช้ประโยชน์ที่เกิดจากความล้มเหลวของคนเราได้
- ขอบพระคุณมากครับ