ทุกสรรพสิ่งนั้น คือ มายา อันนี้โอเคค่ะ

แต่ว่า ทุกสิ่งไม่มีอยู่จริง เราคิดไปเอง ทั้งนั้น

ประโยคหลังนี้มัทได้คิดมาน่ามาตอนเรียนเอกนี้ ได้ข้อสรุปว่า

มัทเป็น critical realist อ่ะค่ะพี่หมอ ไม่ได้เป็น post-modernist สุดโต่งไปทาง nihilist ที่เชื่อว่าทุกอย่างอยู่ในหัวเราหมด

มัทเชื่อว่ามีทั้งนอกและในหัว (คล้ายๆกับที่น้องกวินเกริ่นไว้ค่ะ)

"มันตั้งมั่นอยู่(ประกอบกัน) ขึ้นมาจากความไม่มีเป็นความมี"

ตอนนี้มัทเข้าใจว่าสรรพสิ่งเป็นของที่ประกอบกันขึ้นมา (compound) แล้วอะไรก็ตามที่ประกอบกันขึ้นมานั้นไม่เที่ยง  แล้วเมื่อไหร่ที่เราสามารถแยกส่วนประกอบนั้นๆได้ รวมทั้งมองเห็น แยกการทำงานของรูปนามได้ เป็นกองๆกองๆเห็นว่าแต่ละกองมันต้องอาศัยกันและกัน ถ้าไม่มีอันหนึ่งมันก็ไม่เกิดอีกอันหนึ่ง ก็เลยกลายเป็นสูญได้

มายาคือการหลงไปเข้าใจ ไปเห็นผิดว่ามันตั้งอยู่อย่างนั้น ไม่เปลี่ยนเป็นของที่มีอยู่ได้ด้วยตัวมันเอง

ลปรรค่ะพี่หมอ