การอ่านไม่ใช่วัฒนธรรมการเรียนรู้ของคนไทย แต่เป็นการฟัง เช่น ฟังนิทาน ฟังเทศน์ ตามกระแสวัฒนธรรมของคนตะวันออก คำว่า พหูสูต ที่แปลว่า ผู้เรียนรู้มาก ผู้อ่านมาก ตามรูปศัพท์ก็คือ ผู้ฟังมาก เด็กไทยเราชอบฟังนิทานจากผู้ใหญ่มากกว่าอ่านเอง ส่วนหนึ่งไม่ใช่เพราะเกียจคร้านแต่การเล่าทำให้ได้อรรถรสและสร้างความสัมพันธ์ระหว่างคนรุ่นหนึ่งกับคนอีกรุ่นหนึ่งและเราก็มีแนวโน้มชอบอย่างนั้นมากกว่า เมื่อมีวิทยุโทรทัศน์ เราจึงนิยมเสพมากกว่าหนังสือ

ดิฉันคิดว่า สิ่งสำคัญที่น่าคิดคือ เด็กไทยรับความรู้จากทางใดบ้าง วิเคราะห์สาเหตุ และจะหาวิธีหรือกิจกรรมในห้องเรียนที่ปลูกฝังให้รักการอ่านอย่างไรบ้าง