คนคำชะอี เด็กนอกที่มาเป็นครูบ้านนอกอยากขอเป็นกิ๊กด้วยค่ะ...

วันแรกที่ท่านมาถึง แจงเตรียมงานช่วยหัวหน้าหน่วยจัดคำชะอีค่ะ เพื่อนำเสนอสิ่งที่เรามี(ของจริง) ที่วัดพุทธนคราภิบาล ซึ่งเป็นโรงเรียนวัดที่เป็นบ้านเกิดลูกเองค่ะพ่อ

เคยโมโหที่พ่อวิจารย์เราเมื่อเข้าประเมินครั้งแรกเพราะเพิ่งมาบรรจุเป็นครูยังไม่ถึงเดือนก็โดนต่อว่า... แจงเลยการันตีว่า วชช.มีคุณภาพนะพ่อ อาจารย์ หรือครูผู้สอนก็ ป.โทเยอะแยะ และภูมิปัญญาชาวบ้านเราก็มีนะคะ แล้วท้าพ่อมาพิสูจน์ ก็มาพบความจริงกับการประเมินรอบ 2 นี้นะคะ ภูมิใจกับคำชมแต่สิ่งที่ต้องการมากกว่านั้นคือ คำติหรือสิ่งที่ต้องปรับปรุงเพิ่มเติมเพื่อให้ได้ดีมากมากยิ่งขึ้น...ค่ะ เดี๋ยวจะเหลิง

พอวันที่ 2 ลูกก็มัวแต่ยุ่งหาคนเลือดกรุ๊ป o ไปบริจากเลือดให้ศิษย์เก่า คนคำชะอีที่ตอนนี้จบคอมพิวเตอร์เทคโนโลยีสารสนเทศจาก ม.อุบลแล้วกลับมาเป็นอาจารย์สอนคอม (แอนนิเมชั่น)ที่คำชะอีกับเรา เกล็ดเลือดต่ำเข้าโรงพยาบาลค่ะและต้องการเลือดกรุ๊ป o ด่วนๆ ตัวเองก็บริจาคค่ะ ก็เลยไม่ได้เข้าไปฟังท่านพูดถึงเศรษฐกิจพอเพียงอย่างใกล้ชิดในตอนเช้าอย่างว่าที่ด็อคเตอร์คนอื่นๆค่ะแม้ว่าจะเป็นว่าที่ด็อคเตอร์เหมือนกันก็ตาม (แจงเป็นศิษย์ ดร.อุทัย บุญประเสริฐ / ดร.เสรี วงศ์มนฑา) ก็หวังว่าจะได้มีโอกาสเป็นกิ๊กตัวจริงที่ไม่โดนทอดทิ้งรักลงแม่น้ำโขงนะคะ เก็บไว้พิจารณานิดนึงก็ได้ สาวภูไท ไม่ขี้เหร่ แม้จะไม่ได้สวยหยาดเยิ้มเท่าคนเมืองก็เถอะค่ะ...นะคะพ่อ

สิ่งที่พ่อพูดนั้นไม่ใช่เป็นแค่นักปฏิบัติ แต่พ่อสอนเราได้น่าคิดแม้ได้สัมผัสพ่อเล็กน้อยในช่วงบ่ายเมื่อพ่อกล่าวเล็กน้อยหลังแสดงผลคะแนนประเมินก็ตามที

ลูกก็ยังหวังว่าจะได้ใกล้ชิดพ่อมากกว่านี้ ก็จะตามหาหนังสือดีดีที่พ่อมีค่ะ แต่จะหาที่มีพร้อมลายเซ็นต์ได้ที่ไหนนะ

วันเสาร์-อาทิตย์แจงสอนที่คำชะอี จันทร์-ศุกร์ทำงานสำนักงานที่ในเมืองแล้วช่วงนี้ก็สอนภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารค่ะ มาคราวหน้าอยากพาข้ามไปลาวไปเวียตนามนู่นเลย...ไม่ใช่แค่เลาะริมโขง... อย่างไรแล้วก็ยินดีต้อนรับท่านเสมอนะคะ... มามุกอีกเมื่อไรก็ถามหาลูกสาวที่ชื่อแจงค่ะ...

ตอนนี้ไปละค่ะแล้วจะส่งเมลล์มาอีกๆนะคะ...

จาก...ครูแจง

คนรุ่นใหม่ไฟแรงของพ่อ