เป็นประโยชน์มากครับอาจารย์

ออตมีโอกาสเข้าไปศึกษาการจัดการความรู้แบบฉบับชาวบ้านหลายแห่ง ผ้าขิดของชาวผู้ไทจะสืบทอดลวดลายกันผ่าน ผ้าแส่ว ส่วนคนลาวสืบทอดกันผ่านผืนผ้า

ผ้าแส่วคือผ้าผืนเล็ก ๆขนาดหกสิบคูณหกสิบเซนติเมตร ในผืนผ้านี้จะบันทึกลายขิดของชาวผู้ไทเอาไว้ดังนั้นบ้านทุกหลังจะต้องมีผ้าแส่งเพราะเวลานำมาทออีกครั้งจะกลับไปเปิดผ้าแส่วดู ถือว่าเป็นตำราอย่างดี ดังนั้นลายผ้าขิดของชาวผู้ไทจึงสูญหายน้อย

ผ้าผืนสำหรับคนลาว เมื่อคนลาวจะทอผ้ามัดหมี่จะเอาผืนผ้ามากางออกเป็นตัวอย่าง อยากได้ลายไหนก็เอามากางไว้และลอกเลย บางคนเก่งจำเอาก็เอาจากความจำของตนเอง ดังนั้นคนอีสานจึงต้องมีผ้ามูนเก็บเอาไว้ประจำตระกูล ผ้ามูนเหล่านี้คือตำราเล่มใหญ่ของคนลาวอีสาน

การจัดการความรู้แบบฉบับของชาวบ้านนะครับ จัดการหนึ่งแต่ได้ผลหลายประการ