ขอบคุณคุณกวินจากใจจริงที่เขียนบันทึกนี้ค่ะ รู้สึกเหมือนมีคนมาช่วย มาต่อได้ถูกเวลา : ) เมื่อคืนตอนก่อนนอนก็อ่านหนังสื่อชื่อ สุญญตา ของท่านพุทธทาส เพราะเป็นเรื่องที่ไม่เข้าใจมานานแล้ว เลยซื้อติดมือมาจากเมืองไทยเมื่อสองปีก่อน ไม่เข้าใจว่าแล้วผู้รู้คืิออะไร จิตเดิมไปไหนได้อย่างไร ว่างจริงๆเป็นยังไง (เทียนดับแล้วเปลวไฟหายไปไหน) อ่านมารอบนึงแล้ว เพิ่งจะมาพอเข้าใจ มาซาโตริก็เมื่อวันสองวันนี้เองค่ะ อ่านเมื่อคืนอีกรอบเหมือนอ่่านด้วยตาอีกตา ต่างจากตอนที่อ่านรอบแรก

แต่ก่อนรู้แต่ว่าขันธ์ 5 ไม่เที่ยง ไม่ใช่ของเรา แต่"ผู้รู้"ที่รู้เช่นนั้นยังอยู่ ....

ตอนนี้เข้าใจว่า ถ้าพิจารณาต่อผู้รู้ก็หายหมดไปเอง และนี้คือ กระบวนธรรมแท้ 

กระจกเงาใสไม่พอ....แต่เราสร้างสมปารมีไปให้ถึงฝั่งโน้น จะได้เข้่าใจจากประสบการณ์ตรง (ไม่ใช่แค่อ่านมาแบบที่เข้าใจตอนนี้) แล้วเราจะเข้าใจว่า กระจกก็ไม่มี

และไม่มีกระจกเพราะไม่มีทราย ไม่มีความร้อน มาประกอบกัน...ไม่มีีเพราะเราแยกส่วนได้ ที่อิงกันอยู่นั้นก็ไม่สามารถอิงต่อได้ มันก็ไม่มี

มัทเข้าใจถูกรึเปล่าคะ

ท่าน tukkatummo ก็สอนถูกค่ะ "ต้องเป็นไปตามลำดับ" ต้องเริ่มปฏิบัติไปเรื่อยๆ การที่เรารู้เข้าใจ สุญญตาไว้ก่อนนั้น ท่านพุทธทาสเขียนไว้ในหนังสืือว่า มันเป็นการ "ย่นย่อ" ไม่ต้องสอนทั้ง 84000 ขันธ์ ท้ายสุดแล้ว สิ่งที่พระพุทธเจ้าสอนคือ สุญญตา นั่นเอง

ขอบคุณอีกครั้งค่ะ

ปล. บทสวด ทำวัตร เช้า ที่ชื่อ สังเวคะปะริกิตตะนะปาฐะ

เป็นบทที่มัทชอบมากที่สุดเลยค่ะ ฟังออนไลน์ ทีไรก็ต้องหยุดฟังอย่างตั้งใจตอนท่อนนี้ทุกที