อรุณสวัสดีครับพี่ชิว (แต่ตอนนี้ 11.47 น.) คิดว่าพี่คงตื่นนานแล้ว รูปสวยมากๆครับ ในฐานะ ชายผู้หลงรัก สาวอักษร เอ้ย ตัวอักษร (จงใจพูดผิดเป็นผิดเป็นครั้งที่ 199) เห็นภาพ อรุณรุ่งแล้ว ก็ทำให้นึกถึง บทละครพูดคำฉันท์เรื่องมัทนะพาธา ตอนที่ ท้าวชัยเสนรำพันถึงความรักลึกซึ้งที่มีต่อนางมัทนา ครั้นเมื่อนางมัทนาออกมาที่ลานหน้าอาศรมก็มิเห็นผู้ใด ด้วยเพราะท้าวชัยเสนหลบไปแฝงอยู่หลังกอไม้

อิทิสังฉันท์ 20

อ้าอรุณแอร่มระเรื่อรุจี                        ประดุจมโนภิรมย์ระตี ณ แรกรัก
แสงอะรุณวิโรจน์นภาประจักษ์            แฉล้มเฉลาและโสภินัก นะฉันใด
หญิงและชาย ณ ยามรตีอุทัย             สว่าง ณ กลางกมลละไม ก็ฉันนั้น

แสงอุษาสะกาวพะพราว สวรรค์           ก็เหมือนรตีวิสุทธิอัน สว่างจิต
อ้าอนงคะ เชิญดำเนิรสนิธ                   ณ ข้าดนูประดุจสุมิตร มโนมาน

ไปกระทั่ง ณ ฝั่งอุทกจีรธาร                 และเปล่งพจี ณ สัจจการ ประกาศหมั้น
ต่อพระพักตร์สุราภิรักษะ อัน-               เสด็จสถิต ณ เขตอรัณ - ยะนี่ไซร้
ว่าดนูและน้องจะเคียงคระไล                และครองตลอด ณ อายุขัย บ่คลาดคลา


ที่มา มัทนพาธา : ตำนานเกี่ยวกับดอกกุหลาบ @ 184553