ดิฉันได้ไปทำโครงการแบ่งปันรอยยิ้ม 

ที่บ้านเด็กพิการนนทภูมิ

มีความประทับใจมาก  ตอนแรกที่กลุ่มพวกเราไปนั้น  เราได้เดินขอรับบริจาคตามทางเดินไปเรื่อยๆ สักพักก็โทไปนัดกับทางเจ้าหน้าที่ว่านักศึกษาม.ราชภัฏสวนดุสิตกำลังจะไปที่บ้านนนทภูมิ  ทางเจ้าหน้าที่เขารอรับอยู่แล้ว

พอถึงเวลาก็ได้นั่งรถไปที่บ้านนนทภูมิ  ไปถึงที่นั่นเวลาประมาณ11.00น.  พวกเราเลยนั่งรอให้น้องๆทานอาหารเสร็จก่อน แล้วค่อยมาทำกิจกรรมกับพวกเรา

เวลาที่พวกเราว่างๆก็เลยได้ชมตึกต่างๆที่บ้านนั้น มีทั้งเด็กพิการทางหู  เด็กพิการทางตา  เด็กพิการซับซ้อน  เด็กพิการทางร่างกาย  พวกเราไม่นึกที่จะรังเกียจพวกเขา เพราะถ้าพวกเขาที่สิทธิ์เลือกได้  พวกเขาคงไม่อยากจะเป็นแบบนั้น  พวกเราก็ไปถ่ายรูปกับพวกเขา

ใบหน้าของพวกเขายิ้มแย้มแจ่มใสมากที่เห็นพวกเราไปถ่ายรูปด้วย  ไปนั่งพูดคุย  แต่บางคนก็คุยรู้เรื่อง  บางคนก็คุยไม่รู้เรื่อง

พอถึงเวลาทำกิจกรรม  น้องๆก็ตื่นเต้น กระตือรือร้นถามพวกเราว่ามีอะไรให้พวกหนูเล่นบ้าง แล้วเขายังบอกอีกว่า อยากกินขนม..

พอถึงเวลากลับบ้าน พวกเขาก็ไม่อยากให้เรากลับ เขาถามพวกเราว่า พี่ๆจะกลับแล้วหรอ T_Tทำหน้าเศร้าด้วย พวกเราเห็นก็สงสารเราก็เลยอยู่นั่งคุยกับน้องๆสักพักก็กลับบ้านกัน น้องๆเดินไปส่งเราถึงน่าประตูโบกมือบายๆพร้อมรอยยิ้ม >,,< แล้วบอกให้พวกเรากลับไปเยี่ยม ไปหาพวกเขาอีก

ประโยชน์ที่ได้รับจากการทำกิจกรรม

1.    ความสามัคคีกันในหมู่คณะ

2.    ความสัมพันธ์ระหว่างพี่ที่ม.สวนดุสิตกับน้องๆที่บ้านนนทภูมิ

3.    การช่วยเหลือน้องๆที่ด้อยโอกาส

4.    การใช้เวลาว่างให้เกิดประโยชน์