ดิฉันได้ไปทำโครงการแบ่งปันรอยยิ้ม
ที่บ้านเด็กพิการนนทภูมิ
มีความประทับใจมาก ตอนแรกที่กลุ่มพวกเราไปนั้น เราได้เดินขอรับบริจาคตามทางเดินไปเรื่อยๆ สักพักก็โทไปนัดกับทางเจ้าหน้าที่ว่า นักศึกษาม.ราชภัฏสวนดุสิตกำลังจะไปที่บ้านนนทภูมิ ทางเจ้าหน้าที่เขารอรับอยู่แล้ว
พอถึงเวลาก็ได้นั่งรถไปที่บ้านนนทภูมิ ไปถึงที่นั่นเวลาประมาณ11.00น. พวกเราเลยนั่งรอให้น้องๆทานอาหารเสร็จก่อน แล้วค่อยมาทำกิจกรรมกับพวกเรา
เวลาที่พวกเราว่างๆก็เลยได้ชมตึกต่างๆที่บ้านนั้น มีทั้งเด็กพิการทางหู เด็กพิการทางตา เด็กพิการซับซ้อน เด็กพิการทางร่างกาย พวกเราไม่นึกที่จะรังเกียจพวกเขา เพราะถ้าพวกเขาที่สิทธิ์เลือกได้ พวกเขาคงไม่อยากจะเป็นแบบนั้น พวกเราก็ไปถ่ายรูปกับพวกเขา
ใบหน้าของพวกเขายิ้มแย้มแจ่มใสมากที่เห็นพวกเราไปถ่ายรูปด้วย ไปนั่งพูดคุย แต่บางคนก็คุยรู้เรื่อง บางคนก็คุยไม่รู้เรื่อง
พอถึงเวลาทำกิจกรรม น้องๆก็ตื่นเต้น กระตือรือร้น ถามพวกเราว่ามีอะไรให้พวกหนูเล่นบ้าง แล้วเขายังบอกอีกว่า อยากกินขนม..
พอถึงเวลากลับบ้าน พวกเขาก็ไม่อยากให้เรากลับ เขาถามพวกเราว่า พี่ๆจะกลับแล้วหรอ T_Tทำหน้าเศร้าด้วย พวกเราเห็นก็สงสาร เราก็เลยอยู่นั่งคุยกับน้องๆสักพักก็กลับบ้านกัน น้องๆเดินไปส่งเราถึงน่าประตู โบกมือบายๆพร้อมรอยยิ้ม >,,< แล้วบอกให้พวกเรากลับไปเยี่ยม ไปหาพวกเขาอีก
ประโยชน์ที่ได้รับจากการทำกิจกรรม
- ความสามัคคีกันในหมู่คณะ
- ความสัมพันธ์ระหว่างพี่ที่ม.สวนดุสิตกับน้องๆที่บ้านนนทภูมิ
- การช่วยเหลือน้องๆที่ด้อยโอกาส
- การใช้เวลาว่างให้เกิดประโยชน์