เมื่อตอนผมเดะๆมีผู้ใหญ่มักพูดว่าเด็กบ้านนอกไม่ค่อยกล้าแสดงออก เช่นการพูดคุย การตอบคำถาม ไม่เหมือนกับเด็กในเมือง..ผมก็เห็นพ้องด้วยต่อมาเมื่อผมโตเป็นหนุ่มก็พอมีเห็นบ้างว่า การศึกษาช่วยให้คนพูดเก่งขึ้น..แต่เดี๋ยวนี้ผมเป็นหนุ่มใหญ่แล้ว...พบว่า ไม่ว่าจะไปวงการไหนๆก็เจอแต่นักพูด พูดกันสะบั้นหั่นแหลก พูดแทรก พูดโดยไม่แกรงใจกัน ไม่เกรงใจประธาน ไม่เกรงใจผู้ดำเนินรายการ ไม่เกรงใจคนฟัง ไม่ให้เกียรติซึ่งกันและกัน..ผมก็มาวิเคราะห์เท่าที่ระดับสติปัญญาน้อยนิดของผมว่า...เมื่อคนเราศึกษากันในระดับการศึกษาสูงๆ ทำงานกันจนมีประสบการณ์มากๆ หรือว่าวัยอาวุโส ก็อยากจะพูดอยากจะแสดงออกให้คนอื่นรับรู้...อาจจะเพื่อประโยชน์อย่างใดอย่างหนึ่ง เช่น กลัวว่าผู้อื่นจะไม่รู้ว่าตนเองมีความรู้ (อาจจะไม่รู้ก็ได้ว่าที่ตนเองรู้นั้นคือความไม่รู้)จึงเกิดการแย่งกันพูด ไม่มีใครฟังใคร ไม่เคารพกัน...ตัวอย่างที่เป็นรูปธรรมจะเห็นได้ทางหน้าจอทีวี. ต้องขอบคุณอาจารย์สำราญ ที่ไปค้นคว้ามาแบ่งปัน ขอบุญกุศล จงบังเกิดแก่ท่านและสาธุชน(เบิร์ด)