สวัสดีค่ะคุณแดงและพี่ใบบุญ

ใช่เลยค่ะ ธรรมเนียมปฏิบัติบางอย่างน่าทำตาม แต่ธรรมเนียมบางอย่างก็น่าจะได้รับการตั้งคำถามบ้างว่าทำไปทำไม

บันทึกนี้มัทไม่ได้เขียนละเอียดว่าคิวโดะมีธรรมเนียมปฏิบัติที่สืบทอดมานานมากๆและยังอยู่ดี

ที่เค้าทำได้แบบนี้น่านับถือค่ะ น่าคิดว่าเค้ารักษาไว้ได้อย่างไร

พอศึกษาดู เค้าไม่ได้มีกฎแข็งที่ห้ามเปลี่ยนเลยค่ะ เค้าไม่ได้บังคับว่าต้องทำตาม

ตรงกันข้ามเค้ารักษาธรรมเนียมปฏิบัติไว้ได้เพราะเค้ายอมเปิดให้เปลี่ยนได้

อะไรไม่ดีก็โดนตัดออก ส่วนมากจะเป็นรูปแบบภายนอกค่ะ ส่วนอะไรที่ทำให้หลักความคิดความเข้าใจภายในจิตใจนั้นแข็งขึ้นเค้าก็รับเข้ามาผสมผสาน

ผ่านมาหลายร้อยปี กระพี้ที่ดีก็ยังอยู่ แก่นก็ยิ่งแข็งขึ้นไปอีก

มัทว่าถ้าเราต้องการรักษาอะไรให้คงอยู่ มัทชักชอบความคิดนี้เข้าไปทุกทีค่ะ ว่าอย่าไปฝืนอย่าไปบังคับเลย

ยอมให้มันพัฒนาไปดีกว่า แล้วเราจะแปลกใจว่า สิ่งที่เราหวงนั้นมันไม่ได้จะหายไปไหนค่ะ เพราะถ้าเราไม่บีบบังคับก็ไม่มีคนมาต้านต้องการล้ม มีแต่คนรักอยากรักษาและพัฒนาให้ดีๆขึ้นไป : )

ฟังดูขัดๆมั้ยค่ะ เพราะคนเราชอบควบคุมให้สิ่งต่างๆอยู่นิ่งๆ

แต่มัทเริ่มเห็นด้วยกับเค้าว่าถ้าของดีจริง ไม่ต้องคุม มันก็จะยังอยู่ ถ้าเราเข้าใจมันจริง ถ้าเราเข้าถึงแก่น ถ้าเราถามว่าทำไปทำไม : )