ขอแสดงความยินดีกับ Blogger ที่แสดงความพยายามสร้าง Blog นี้ขึ้นมาทั้งๆที่ตัวเองก็ไม่ค่อยมีความรู้ด้านคอมพิวเตอร์หรือความรู้เรื่อง Blogเลย แต่ก็สามารถสร้าง Blog ขึ้นมาได้ ด้วยพยายามจริงๆ  นี่ละน่าที่สุภาษิตโบราณที่เค้าความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั่น

   หวังว่า Blog แรกนี้จะเป็นจุดเริ่มต้นในการสร้างสรรค์สิ่งดีๆให้กับสังคมเราแม้จะเป็นแค่เศษเสี้ยวหนึ่ง แต่ถ้าเราหลายๆคนช่วยกันมันก็จะมากมายมหาศาล ทำให้สังคมที่แย่ๆในปัจจุบัน ดีขึ้นมาได้ และหวังว่าในการทำ Blog นี้จะช่วยพัฒนาความรู้ในด้วน KM และความรู้ในด้านคอมพิวเตอร์ของผู้เขียนไปพร้อมๆกัน

  เรื่องเด็กขี้ขโมย  จริงแล้วการที่เด็กขโมยของ ผมคิดว่ามันเป็นเรื่องปกติ แต่ถ้ามีคนห้ามมีคนปามสั่งสอนมีคนบอกถึงเหตุผลว่ ามันไม่ดียังงัย เขาก็จะเลิกการขโมยไปเองเพราะไม้อ่อนดัดง่าย เด็กทุกคนมีความต้องการเหมือนกับผู้ใหญ่ ในเมื่อเขาไม่มี ทำอย่างไรล่ะ เขาถึงจะได้ บางคนก็เก็บเงินซื้อ เอง บางคนก็ขอพ่อ แม่ แต่ถ้าไม่มีทั้งสองอย่างนี่ล่ะ ก็ต้องหันมาขโมยเพื่อตอบสนองความต้องการของตัวเอง  เพราะฉนั้นการที่เราจะแก้ปัญหา เราก็ต้องรู้ปัญหานั้นก่อน ว่าทำไมเด็กถึงขโมยของ เพราะปัญหาของเด็กแต่ละคนไม่เหมือนกัน ในกรณีนี้ เด็กขโมยเพราะเขามีความต้องการสิ่งที่เขาไม่มีเช่น การที่เขาขโมยสมุดดินสอของเพื่อนหรือของห้องสมุดก็เพราะเขาไม่มีใช้  การที่เขาขโมยเงินของครูก็เพราะเขาไม่มีเงินกินขนม ครูจับได้ก็ลงโทษด้วยการตี จับได้ทุกครั้งก็ตีทุกครั้งแต่เด็กก็ยังขโมยเหมือนเดิม การลงโทษด้วยการตีไม่ใช่ว่าไม่ดี แต่บางสถานการณ์มันใช้ไม่ได้ผล

 จริงแล้วปัญหานี้มันก็เป็นปัญหาของสังคมไทย พ่อแม่เลิกกันก็ส่งผลกระทบถึงลูก นำไปฝากตากับยายเลี้ยง ทำให้ขาดความรักความอบอุ่น ตายายให้ได้มั้ย ได้ครับ แต่เทียบไม่ได้กับ ความอบอุ่นจากพ่อแม่

  ก็หวังว่าปัญหาสังคมนี้ ครูจะช่วยได้  มันก็น่าจะเป็นอย่างนั้น แต่ปัญหาของครูเองทุกวันนี้เท่าที่ผมได้สัมผัสมันก็เยอะมาก มันจุกจิก จิปาถะมาก การสอนเด็กน้อยหรือเด็กประถม มันสอนวิชาการอย่างเดียวไม่ได้หรอกครับ เราต้องเป็นพ่อแม่คอยอบรมเค้า ไม่ไช่เอาตัวเองหรือเด็กคนอื่นเป็นที่ตั้ง  ต้องเอาเด็กคนนั้นแหละเป็นที่หลัก

ในกรณนี้ เราก็ต้องให้ครับ ให้ทุกอย่างที่พึงจะมี มันอาจจะไม่มากแต่ถ้าเป็นหัวใจของเด็กชายคนหนึ่งซึ่งเขาแทบจะไม่ได้อะไรจากใครเลย มันมากมายและยิ่งใหญ่ มันอาจจะไม่ใช่เงินเยอะๆ  แต่สิ่งของที่เราให้ด้วยความรัก คนรับเขาก็จะได้ความรักจากเราด้วยครับ

  นอกจากสิ่งของที่เราให้เราก็ต้องให้ ความใว้วางใจจากเราและเพื่อนๆเขาด้วย ด้วยการมอบหมายงานให้ หรือใช้งานต่าง ที่สำคัญเราให้ความภาคภูมิใจกับเขาเมื่อเขาทำความดี  แค่ชมเขาต่อหน้าเพื่อนๆหรือ ญาติๆของเขา    การทำให้เด็กเก่งเป็นเรื่องดีครับ แต่ทำใด้เด็กเป็นคนดีเก่งกว่าครับ แล้วถ้าเก่งด้วยดีด้วย สุดยอดไปเลยครับ

ปล.ผมคือครูคนนั้นเองครับ