กลิ่นทุเรียนมันแอบไม่ได้ ..ช่างสรรหาคำมาใช้ได้อย่างเรียบง่ายดีเหลือเกิน

อ่านแล้วก็อดอมยิ้มไม่ได้ ความจริงแล้วได้ข่าวว่าช่วงนี้คุณพ่อของเด็กหญิงเสื้อส้มก็อ้วนขึ้น เธอเลยเอารถจักรยานคันเก่าไปซ่อมหมายว่าจะมาปั่นลดน้ำหนัก แต่ปั่นไปยังไม่ทันพ้นเขตโรงเรียนก็ยางรั่วเสียแล้ว เธอเลยต้องเปลี่ยนวิธีออกกำลังกายมาเป็นการเดินจูงจักรยานไปซ่อมที่ร้านของลูกพี่ลูกน้องที่อยู่ห่างออกไปเป็นกิโล คุณแม่แอบมาเม้าให้ฟังว่าวันนี้เธอใส่เสื้อสีแดง(ก็เป็นคุณพ่อเด็กหญิงเสื้อส้มนี่นะ สงสัยเค้าใส่เสื้อสีตามวันเกิดกัน --คุณลูกเกิดวันพฤหัส คุณพ่อเกิดวันอาทิตย์)ปั๋นจักรยานผ่านลานเต้นแอโรบิคที่คุณแม่ของเด็กหญิงเสื้อส้มไปเต้นทุกๆวัน ..พวกเพื่อนๆนักเต้นก็พากันโห่แซวคุณลุงเสื้อแดง(ขอเรียกอย่างนี้ก็แล้วกัน)กันใหญ่ ..กลับมาถึงบ้านแล้วเธอก็ถามคุณแม่ว่าเมื่อตอนเย็นที่ปั่นจักรยานผ่านลานเต้นแอโรบิคน่ะ เห็นเค้ารึเปล่า? ปรากฏว่าคุณแม่บอกว่าไม่เห็นหรอก รู้แต่ว่าพวกเพื่อนๆเค้าโห่แซวใครซักคน แต่ก็ไม่เห็น คุณลุงเสื้อแดงข้องใจใหญ่ เถียงว่ายังเห็นคุณแม่ยิ้มให้อยู่เลย แต่คุณแม่ก็บอกว่า อ๋อ ถ้าหากว่าไม่ใส่แว่นแล้วก็ไม่เห็นหรอกว่าใครเป็นใคร ยิ้มให้คนเค้าไปทั่วอย่างนั้นน่ะแหละ ..คุณลุงเสื้อแดงเธอก็ขัดใจใหญ่ 555 (สงสัยกะจะปั่นจักรยานไปโชว์แต่ไม่ได้รับความสนใจ)

เฮ้อ ..สงสัยช่วงนี้คงต้องโอกาสออกกำลังกายกับเค้าบ้างซะแล้ว รู้สึกแย่จริงๆที่เห็นคุณลุงคุณป้าออกกำลังกายกันใหญ่ แถมยังแข็งแรงกว่าเราๆรุ่นลูกรุ่นหลานซะอีก ^-^"

ป.ล.โฆษณาสระว่ายน้ำโรงเรียนมงคลวิทยาของแม่น้องสาวเสื้อสีส้มนี่จะเข้าข่าย "โฆษณาชวนเชื่อ"ไปแล้วรึเปล่านะ? อะไรมันจะเว่อร์ปานนั้นเธอเอ๋ย?????