สวัสดีค่ะพี่อักษร
- น้องก็เป็นคนที่ชอบและรักตะบองเพ็ชร เช่นกันค่ะ เพราะเขาเป็นพืชที่อดทน สวยนาน ไม่งอแง ไม่ขึ้อ้อน และที่สำคัญคือ...เขาอยู่ได้ในทุกสภาพอากาศและสถานการณ์ค่ะ
- ครั้งแรกที่ได้รับแค็กตัสต้นแรกนั้น เป็นเพื่อนที่ไม่สนิทนัก และชอบพูดแซวค่ะ ตอนนั้นไม่ค่อยชอบเพื่อนคนนี้เลย ถ้าเจอจะเดินหนี เนื่องจากน้องจะเดินทางไปเรียนหนังสือโดยรถที่บ้านไปส่ง-รับ เพื่อนคนนี้จะตะโกนแซวทุกครั้งที่เห็นน้องขึ้น-ลงรถจากที่บ้านค่ะ ... อายมากเลย
- วันจบภาคเรียน...เพื่อน ๆ จะเขียนเฟรนด์ชิปให้กันเพื่อเป็นที่ระลึก เพื่อนคนนี้เอาแค็กตัสมาให้ในกระถางพลาสติกเล็ก ๆ สีดำ ๆ ดูมอมแมมมากค่ะ แล้วบอกกับน้องว่า...เธอต้องอดทนให้เหมือนตะบองเพ็ชร..รู้ไหม...เปราะบางอย่างนี้จะอยู่ในโลกนี้ได้ไงจ้ะ...แล้วก็เดินไปโดยไม่ฟังเสียงขอบคุณเลยค่ะ
- น้องก็มาคิดดู...คงจริงล่ะค่ะ..เราเปราะบางคุณหนูเกินไปล่ะ เลยเก็บแค็กตัสที่เพื่อนคนนี้ให้ไว้ เปลี่ยนใส่กระถางอย่างดี จนแตกหน่อ ออกลูกมากมายจนปัจจุบันค่ะ แต่ยังไม่เคยมีดอกเลยค่ะ
- น้องจึงรักและชอบแค็กตัสค่ะ...ความรักและความปรารถนาดีของคนบางคน...อาจไม่สวยงามอ่อนหวาน...แต่อดทนและจริงจัง...เหมือนแค็กตัส ค่ะ