การปฏิบัติหน้าที่ราชการนั้น....เราหนีไม่ออกกับลักษณะนิสัย วัฒนธรรม คนไทย ในระบบอุปถัมภ์...... ผมปฏิบัติหน้าที่ราชการมา เกือบ 25 ปี...ถ้าถามว่าประสบความสำเร็จใหม....ก็ยังไม่สามารถตอบได้..เพราะ ประสบความสำเร็จนั้น วัดกันที่ตรงไหน?....ถ้าวัดกันที่ความดีความชอบ........ผมก็ต้องต้องว่าไม่!!!ประสบความสำเร็จ.....เพราะชีวิตการทำงานที่ยาวนานขนาดนี้ ผมได้รับพิจารณา 2 ขั้น เพียง สองครั้งเท่านั้น และผลงานต้องโดดเด่นจริงๆ  .....เพื่อนๆ สามารถเข้าไปดูประวัติการรับราชการของผมได้ ใน http://www.bannaipol.org   (คลิกที่บล็อคเรื่องจากผู้บริหาร / ประเมินตนเอง /ประวัติการรับราชการ )  ปัจจุบันเงินเดือนผม น้อยกว่าเพื่อนๆ รุ่นเดียวกันเกือบทุกคน......แม้จะสอบเปลี่ยนสายงานผู้บริหารมาตั้งแต่ปี 2540 เป็นต้นมา ผมได้ขั้นเดียวตลอด คำว่า หนึ่งขั้นครึ่ง  ยังว่างเว้นมา เจ็ดปี เพิ่งมาได้ขั้นครึ่งเมื่อปี 47 ครับ ...........ใครที่เห็นประวัติการรับราชการของผม ก็ต้องคิดว่า.....ผมคงร้าย.....ผมคงไม่ทำงาน....ส่วนใหญ่คิดมุมลบครับ......แต่ผมก็ไม่เคยอธิบาย..เพราะมันน่าละอาย....ที่จะพูดเรื่องกิเลส........ส่วนผมเองไม่เคยโวยวาย  และคิดเสมอว่า จังหวะไม่ดี.....โชคไม่ดี...และเรายังทำงานไม่ดีเท่าเพื่อน....คิดแล้วก็สบายใจครับ......ผู้บริหารที่อยู่กับผม รู้สึกสบายใจ เพราะ จะให้เราทำอะไรก็ทำให้ได้...สอนแทน...ครูที่ลาคลอด...ปีหน้าครูขาด...เอกไหนวิชาอะไร  นิพนธ์ สอนได้หมด......แม้แต่จะลดความกดดันในเรื่องขั้น....เราก็สามารถเสียสละให้ได้.....เพราะผมเป็นคนพูดง่าย และรู้จักผู้บริหารดี เลยเอาไว้ที่หลัง....อิ อิ...พอจะได้ ก็เกิดมีครูเกษียณ ต้องให้ครูเกษียณก่อน พออีกปีจะได้....เกิดลาเกินซะอีก....พอจะให้ปีนี้....ผู้บริหารเกษียณ  .....พอย้ายโรงเรียน ก็ต้องไปเริ่มเข้าคิวใหม่...อะไรทำนองเนี้ยะ.....ผมก็เลยไม่โทษใครครับ...คิดแล้วก็มีความสุขดี.........ท้งๆที่เป็นเจ้าของโครงการหลักๆ ของโรงเรียน...พิธีกร...ปะทะกับผู้ปกครองแทนผู้บริหารก็มี...ทำงานให้ศูนย์วิชการเขต...ทำงานกีฬาระดับ กทม.   วิทยากรบรรยายขั้นตอนการเลือกตั้ง ส.ก. สข..สว. และ สส.  ของสำนักงานเขตฯ  .....ซึ่งทั้งหมดไม่ได้เลวร้าย...อะไรเลย...เพียงแต่จังหวะ โอกาส และเป็นคนพูดง่าย ....ก็เท่านั้นเองครับ.....

               ตอนนี้เรามาเป็นผู้บริหารโรงเรียน...ผมเข้าใจความรู้สึกของครูดี...เพราะผมเคยเจ็บปวดมามาก ก็เลยปฏิญาณตนไว้ว่า......ต้องยุติธรรมให้ถึงที่สุด....และให้โอกาส....คนที่ไม่เคยได้รับรางวัลตรงนี้ก่อน...เพื่อฉุดให้เขารู้สึกว่ามีความสุขกับการทำงาน  คืนมาอีกครั้งหนึ่ง.......

               ผมชอบคำว่า สะอิสะเอียนกับเทศกาลดังกล่าว ของครูอ้อย ผมก็รู้สึกอย่างนั้นจริงๆ  และมุมมองการให้โอกาสคน ของ คุณยุพา.....

               แต่อย่างน้อย  ผมก็ยังมีความสุขกับการทำงานครับ......