ต้องบอกว่าเป็นอีกคนหนึ่ง ที่รู้สึกเหมือนกับ อ.สิริพร ค่ะ  เพราะเป็นเทศกาลที่ทำให้เพื่อนเกือบจะเสียเพื่อน เคยมีความคิดหลายครั้งแล้ว ว่าระบบการพิจารณาขั้นเงินเดือนเป็นการสร้างหรือบ่อนทำลายทรัพยากรบุคคลที่มีค่าของหน่วยงาน เพราะในชีวิตที่รับราชการมาเกือบ 15 ปี ก็พอจะมองเห็นจุดบกพร่อง เนื่องจาก ในหน่วยงานพิจารณาความดีความชอบค่อนข้างยุติธรรม แต่เพราะด้วยความยุติธรรม ทำให้คนที่ได้สองขึ้นหรือขั้นครึ่ง ก็คือคนเดิมๆ เกือบทุกปี ในขณะที่คนที่ยังไม่ได้รางวัลนี้ ก็ยังเป็นคนเดิมๆ เหมือนกัน ประเด็นอยู่ที่ว่า "แล้วคนที่ไม่เคยได้รับเลย เขาจะมีกำลังใจทำงานกันได้อย่างไร"  ที่มองอย่างนี้ไม่ใช่เพราะ ไม่เคยได้นะคะ แต่เป็นผู้ที่อยู่ในกลุ่มที่ได้รางวัลนี้กับเขาค่อนข้างบ่อย ยังมีความรู้สึกว่า เหมือนไม่ยุติธรรม ก็อาจจะจริงผลงานสร้างคุณค่าบุคคล แต่สังคมไม่อาจอยู่ได้ด้วยคนเพียงไม่กี่คน ทรัพยากรบุคคลเป็นส่งที่มีคุณค่าที่สุด องค์กรหรือผู้บริหารควรมองตรง "การสร้างขวัญและกำลังใจในการทำงาน"  อาจต้องทนทำใจให้กับคนที่เรามองว่า ไม่มีผลงาน เพราะนั่นอาจเป็นจุดเล็กๆ ที่ส่งประกายให้เขาคนนั้นก้าวขึ้นมาเป็นบุคลากรที่มีคุณค่าของหน่วยงานกับเขาได้บ้าง ดีไม๊คะ  นี่เขียนจากประสบการณ์จริงและมุมมองที่ต้องเอามาคิดเสมอๆ เวลาที่หน่วยงานที่ทำงานพิจารณาสองขั้น อยากให้ผู้บริหารมองคนที่เหมือนไม่มีคุณค่าที่ต้องพิจารณาให้สองขั้นบ้างน่ะ "เขาอยู่มาในหน่วยงานของเราได้จนบัดนี้ ก็ต้องมีดีบ้างล่ะนะ"  อยากให้เพื่อนร่วมงานทุกคนมีความสุข แล้วเค้าจะผลิตผลงานให้กับองค์กรด้วยใจค่ะ