+ สวัสดีค่ะ...เข้ามาเยี่ยม

+ เป็นครูเหมือนกันค่ะ

+ แต่ความยิ่งใหญ่ของใจไม่เท่ากับของท่าน

+ ตอนออกค่ายอาสาทั้ง 4 ค่ายที่ไกลโพ้นภาคอีสานเมื่อ 10 ปีที่แล้ว..เคยคิดอยากทำงานเช่นท่าน

+ แต่ใจไม่สู้พอ...เลยมาเป็นครูใน 3 จังหวัดแดนใต้ก็พอ

+ เด็กที่นี่..ที่ที่มันห่างไกลเมืองมาก ๆ ก็เหมือนเด็กชายขอบนั่นแหละ

+ ใช้ภาษายาวี...สื่อสารลำบากมาก..เป็นเหมือนคนอีกพวกหนึ่งของสังคม

+ พอมีเหตุการณ์...ก็ได้รับการเอาใจใส่จากรัฐมากขึ้น..

+ แต่ครูก็ขาดแคลนเพราะย้ายไปช่วยราชการที่อื่น..ที่ที่คิดว่าปลอดภัยกว่า หรือมีอันตรายน้อยลง

+ เด็กก็ยังคงชะเง้อคอยครู....เหมือนเดิม

+ ที่ ร.ร.ครูไม่ครบชั้น...ลำบากมาก..เวลาสอน ต้องแปลไทยเป็นยาวี...

+ เราพูดยาวีไม่เป็น...ลำบากกว่า...

+ ยังไม่คิดย้าย..ถ้าเกิดอะไรขึ้น...คิดเสียว่าถึงเวลาของเรา.