สวัสดีค่ะ
- ครูแอนเคยมีเพื่อนที่เป็นโรคนี้ค่ะ
- น่าสงสารเค้านะคะ เธอแต่งงานในขณะที่พวกเรากำลังเรียนที่มหาวิทยาลัยปี 2 เอง
- และเธอก็ติดมันมาจากสามีของเธอที่สนุกกับการเที่ยวนอกบ้าน
- เราโทรศัพท์คุยกันตลอด แม้ไม่ได้เห็นหน้าค่าตา เพราะตอนนั้นครูแอนไปทำงานต่างจังหวัดน่ะค่ะ พวกเราเพื่อนๆ เลยต้องโทรคุยเพื่อให้กำลังใจเธอ ด้วยขณะนั้นเธอติดเชื้อนั้นมาก่อนที่จะมีลูก
- ในที่สุดลูกเธอก็ติดด้วย
- เมื่อสามีเธอเสียชีวิต....เธอเริ่มเครียดหนักด้วยคิดถึงอนาคตของตัวเองและลูกที่ติดเชื้อนี้มา...
- โชคดีที่พ่อของเธอเป็นครูเกษียณที่ทันสมัย จึงสามารถดูแลลูกและสอนหลานอย่างเป็นอย่างดี
- ในที่สุดเธอกลับฟื้นสติ และให้กำลังใจแก่เธอเองและคนรอบข้างเธอ ด้วยการลุกขึ้นมาออกกำลังกายจนในที่สุดเธอก็เป็นหัวหน้าทีมแอโรบิคของหมู่บ้านพาทีมเต้นเข้าประกวดตามงานของอำเภอต่างๆ บ้าง งานโรงพยาบาลบ้างจนมีชื่อเสียง ในขณะเดียวกันเธอก็ช่วยงานสังคมของหมู่บ้านคือตั้งทีมงานช่วยจัดดอกไม้ตามงานศพหรืองานต่างๆ ในหมู่บ้าน จนใครๆ ในหมู่บ้านกล่าวขวัญถึงเธอ
- กำลังใจเธอดีขึ้น...แต่สุดท้ายโรคนี้ก็ได้คร่าชีวิตเธอไปดดยที่ไม่ทันได้ลาเพื่อนๆ
- เหลือไว้แต่บอร์ดไว้อาลัยเธอที่ชาวบ้านพร้อมใจกันจัดขึ้นเพื่อชื่นชมเธอ....ให้พวกเราเพื่อนๆ กลับไปอ่านในงานศพของเธอ
- นี่คือกำลังใจที่เข้มแข็งของเธอที่เธอสร้างชีวิตที่มีคุณค่าของเธอเองให้ไว้ต่อสังคมหมู่บ้านของเธอ
- แด่เธอเพื่อนผู้จากไป...พร้อมกับชีวิตที่มีคุณค่าแก่สังคมแม้ขณะติดเอดส์
- ขอบคุณค่ะ