อ่านแล้วอด comment ไม่ได้ ว่าจะไม่แล้วเชียว....Blog กับหนังสือได้คนละอารมณ์กันค่ะ
คนเขียน Blog ไม่ต้องคำนึงถึงการตลาด คนเขียนหนังสือเขียนตามความต้องการตลาด ขายได้...ขายไม่ได้ ขาดทุนคนไม่อ่านเพราะเรื่องที่เขียนไม่ถูกใจ..ตลาด คนเขียน Blog เพราะเชื่อในคุณค่าความรู้ฝังลึกของคน ดึงคุณค่าของตนออกมาสร้างสรรผลงาน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเป็นประโยชน์กับใคร แต่รังสรรค์ตามความคิดความอ่านของตน ปราณีตทุกครั้งที่เขียน ระมัดระวังต่อจุดที่อาจกระทบกระทั่ง....มีความสุข......  ดิฉันมีเรื่องเล่าเล็ก ๆ ที่เกี่ยวข้องเกี่ยวกับต้นทุนการใช้ net ของดิฉัน(เรื่องนี้แบบว่า....เล่าเชิงด่าตัวเองไปด้วยค่ะ) ที่ทำงานของดิฉัน ม.สงขลานครินทร์ ที่นี่ใช้ net ฟรีทุกจุดในมหาวิทยาลัยเพียงคุณมี password ไม่ว่าจะเป็นนักศึกษาหรือบุคลากร มี "ไวเลท" ทั่วมหาวิทยาลัย  ดิฉันก็ใช้เรื่อยมาในนามนักศึกษาบ้าง บุคลากรบ้างเปลี่ยน password ใหม่ไปเรื่อยๆ  ตามอารมณ์ วันนึงกำหนดpassword เข้า gotoknow นี่แหล่ะ นั่งทำที่ทำงานคิดซะยาว(เป็นนามสกุลเดิมก่อนแต่งงาน)โดยลืมคิดว่าเราต้องใช้ที่บ้านด้วยที่บ้านใช้แบบการ์ดชั่วโมงละ 12 บาท ดันตั้งซะยาว กลับบ้านไปเปิดเข้า gotoknow ทีไรก็ต้องด่าตัวเองทุกที ยาวเชียว.....กว่าจะพิมพ์เสร็จ เสียเวลาไปหลายวินาที....เปลืองตังส์  แต่พอเปิดที่มหาวิทยาลัยไม่ยักกะคิดเพราะเป็นของหลวง ฮา....