เจริญพร โยมมะปรางเปรี้ยว

อาตมาเป็นเฉกเช่นเดียวกันกับคุณโยมและชีวิตก็ยังคงจะต้องฝึกตลอดตราบใดที่ยังมีลมหายใจ

บางครั้งท่านอาจารย์สั่งให้อาตมาทำอะไร อาตมาก็คิดกลัวไปโน่น คิดหวั่นไปนี่ หลาย ๆ ครั้งต้องบอกกับตัวเองว่า "ท่านอาจารย์สั่งให้ทำ ไม่ได้สั่งให้คิด" ท่านสั่งเราก็ทำ

เมื่อทำไปแล้ว ก็ไม่เห็นเป็นอย่างที่ปรุงที่กลัวเลย ที่แท้จิตเราหลอกเราเอง

การที่เรากลัว เพราะเรายังคิดว่า "มีตัวเรา"

การมีตัวเรา ทำให้เรากลัวที่จะเสียหน้าเมื่อถูกตำหนิ เสียชื่อเสียงหากถูกติฉินนินทา

"ตัวตน" นี่แหละ เป็นสิ่งที่สำคัญ

ถ้าเราทำดี มีให้ทำก็ทำไป

ใครจะว่าจะด่า ถ้าเรายังมีตัวโดน เราก็โดน ถ้าเราไม่มีตัวตน เราก็ไม่โดน

อาตมากำลังฝึกตัวฝึกตนให้เล็ก ให้เบา ให้บาง ให้ใส เวลาใครว่า ใครชมอะไรจะได้ทะลุ ไม่โดนทั้งดี ไม่เจ็บทั้งร้าย

พอเราไม่มีตัวตนหรือตัวตนน้อยลงแล้ว จิตเราก็จะเลิกวิตก กังวลไปโดยปริยาย

การที่ไม่มีตัวตนได้นั้น จะต้องอาศัยการวิเคราะห์กาย ซึ่งต้องพยายามดูแขน ดูขา ดูส่วนประกอบต่าง ๆ ในร่างกายที่ประกอบขึ้นมาเป็น "คน" แต่คนนั้นมิใช่เรา

เราต้องพิจารณาบ่อย ๆ

พิจารณาไปเรื่อย ๆ เราก็จะเห็นว่าเป็นแค่เลือด แค่ผิวหนัง แค่ผม แค่ตับ แค่หัวใจ มารวม ๆ กันให้เราอยู่ ให้จิตเราได้อาศัย "อีกไม่นานแล้วก็ตายแล้ว" ให้เขาด่าบ้าง ชมบ้าง จะเป็นไรไป ไม่นานก็ตาย

คิดอย่างนี้เสียได้ก็สบาย เบาและโล่งจากการปรุง...