อ่านแล้ว มัน ครับ
เรื่องการ พูดเพี้ยน หรือ ทองแดง เชื่อว่าหนุ่มสาว ลูก "ทักษิณ" (เป็น มงคลนาม หมายถึงปักษ์ใต้เท่านั้น) ต่างก็มีประสบการณ์เด็ดและหลากหลายมากเป็นแน่ สมัยหนึ่งผมเคยจดบันทึกทั้งที่ พลาดเอง ได้ยินจากเพื่อนๆ และ จากบรรดา มโนราห์ และ หนังตะลุง คล้ายๆ จะทำสารานุกรมภาษาทองแดง อะไรทำนองนั้น แม้ไม่ได้ทำจริงจัง แต่ที่จำได้ก็เหลือมากพอประมาณ ตั้งใจว่าจะเปิดบันทึกสักครั้งใน Blog ตัวเองว่าด้วยเรื่องนี้
ขอบพระคุณครับที่จุดประกายให้ ด้วยบันทึกนี้...
- พ่อก็ใช้ "กู" "มึง" กับผมครับ แต่ฟังนุ่มนวลไม่เคยรู้สึกว่าหยาบกระด้างเลย ด้วยสำเนียงไชยาที่ออกจะเป็นเสียงดนตรีไม่น้อย เป็น "กู-อู้" และ "หมึ้ง"
- ในหมู่เพื่อนสนิทผมก็ใช้สรรพนามแทนตัวเองว่า "เรา" แต่บุรุษที่สองแทนตัวเพื่อนจะใช้ "มัน" แต่ออกเสียง "หมั้น" ครับ
- อ่านแล้วทำให้นึกถึงว่ายังไม่ทันเข้ากรุงเทพฯหรอกครับ แค่จาก ไชยา ไปอยู่สงขลา 6 ปี ผมก็ต้องปรับตัวเรื่องภาษาแบบเดียวกันกับที่อาจารย์เล่า เพียงแต่เป็นการปรับแก้ความ "เพี้ยน" ใน ระดับภูมิภาค เท่านั้นเอง แต่ผมก็สู้เขาด้วยหลักการนะครับ .. ยอมปรับตามเมื่อเห็นว่าของเรา(สุราษฎร์ฯ)ผิด แต่ที่ถูกอยู่แล้วก็จะไม่ยอมปรับตามเขา(สงขลา) เช่น..
ผมเปลี่ยนจาก "เดาะไม้ 2 เดาะ" เป็น "ดอกไม้ 2 ดอก" แต่ยังใช้ "กลับบ้าน" โดยไม่ยอม "หลบเริน" ตามเขาครับ