เมื่อไรที่ก้าวเข้าสู่การปฏิบัติ...คุณสุทธิรักษ์...ก็ได้คำตอบโดยปราศจาก...การท่องจำในคัมภีร์...

คำตอบที่ได้...คือ ปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้น ใน"จิต" เรา

เพราะหากเราไม่เห็นในจิต..เรา..เราจะไม่รู้เลยว่า ดี-ชั่ว นั้นเป็นอย่างไร

เราก็จะรู้เพียงตามคำนิยามในสังคมนั้น...ได้บัญญัติขึ้น...ตามกาลเวลาและยุคสมัย...

เช่น ในสังคมหนึ่ง...มองว่าการอยู่ในสังคมเมืองล่อแหลมต่อการทำสิ่งที่ไม่ดี จึงรวบรวมคนไปตั้งสังคมขึ้นใหม่ภายใต้กฏเกณฑ์...เงื่อนไข ที่กลุมตนพิจารณาว่านี่แหละคือ ความดี อยู่มาวันหนึ่งมีคนแปลกหน้าเข้ามา มีสิ่งที่ประพฤติแตกต่างจากกลุ่มคนนสังคมนี้ แต่เขาก็บอกว่าเขาเป็นคนดี... แต่คนในสังคมนั้นประณามว่าเขาไม่ใช่..."คนดี"... นี่ก็เป็นอีกหนึ่งลักษณะที่มีการนิยาม...

หากแต่จริงๆ แล้ว เรื่องความดี คนดี...นั้นได้มีผู้ค้นพบมาก่อนหลายๆ พันปี ผ่านการพิสูจน์มาแล้ว

แต่ยุคนี้...ก็ยังมีผู้ที่คิดว่า "ตน" นั้นเหนือกว่าผู้ที่ค้นพบ ก็ได้พยายามทดสอบ ทดลองหาคำตอบ... พอถึง ณ จุดหนึ่ง...คนเหล่านี้ก็จำต้องน้อมรับในคำตอบอย่างยอมจำนน...ด้วย "ใจ"ท ศรัทธา...ต่อความรู้ คำบอกนั้น...

นี่เป็นอีกเรื่องเล่าค่ะ...

คำตอบนั้น...ขึ้นอยู่ว่า...เราต้องการคำตอบไปในแนวทางใด

แต่คำตอบที่เป็น "สัจจะ" นั้น...มีปรากฏแห่ง "ธรรมะ"ชาติ ไว้แล้ว

(^_______^)

กะปุ๋ม