- เรื่องที่รู้เรื่องแล้ว เราก็ไม่สนใจที่จะอ่าน
ดังอาตมาชอบอ่านนิยายของ... แต่เมื่อถึงอธิบายเรื่องธรรมะ เรื่องวิปัสสนา ก็รู้สึกเบื่อทุกครั้ง จึงนำความรู้สึกนี้ไปเล่าให้กัลยาณมิตรที่เป็นหนอนหนังสือคนหนึ่ง ท่านก็ให้ความเห็นว่า อย่างนั้นแหละ เรื่องไหนที่เรารู้สึกว่า เรารุ้มากกว่าผู้เขียน เราก็เบื่อ...
อีกอย่างหนึ่ง อาจารย์สอนปรัชญา.... ท่านเป็นมหาเปรียญเก่า ท่านเคยบ่นว่า อยากจะเป็นที่ปรึกษาวิทยานิพนธ์เรื่องใหม่ๆ น่าสนใจ... ส่วนเรื่องแนวพุทธปรัชญา ท่านเบื่อที่จะเป็นแล้ว เพราะต้องไปทนอ่าน หรือทนนั่งฟังในเรื่องที่ท่านอยู่กับมันมาเกือบตลอดชีวิต... ประมาณนี้
...........
- เรื่องที่ไม่รู้เรื่องเลย เราก็ไม่อยากจะอ่าน
เช่นบันทึกในโกทูโน บางประเด็นเป็นวิชาการทางการแพทย์ มีศัพท์แสงด้านการแพทย์เกือบทั้งนั้น อาตมาไม่มีพื้นฐานเลย พอเปิดไปเจอก็มักจะผ่านเลย เพราะไม่มีพื้นฐาน อ่านไปก็ไม่รู้เรื่อง... ประมาณนี้
..........
- เรื่องที่รู้เรื่องบ้าง ไม่รู้เรื่องบ้าง ก็น่าสนใจที่จะอ่าน
ดังเช่นบันทึกนี้ อ่านไปก็พอจับประเด็นได้ เช่น การจำลองการสนทนา ๔ ระยะ อ่านๆ ไปก็พอรู้ว่าไม่มีอะไรมาก กล่าวคือ
- เข้าที่ ทุกคนมารวมกัน
- ความเห็นต่าง ผลัดกันพูด ผลัดกันฟัง
- รวมความเห็น ประมวลความเห็นทั้งหมดให้เป็นหนึ่ง
- เจาะปัญหา นำความเห็นที่ประมวลไว้แล้ว เข้าไปตรวจสอบปัญหาที่ตั้งไว้...
อาตมาสำคัญว่า... ระดับอาจารย์เข้าใจความเห็นในครั้งก่อนของอาตมาแน่นอน แต่คงจะให้มาเยือนอีกครั้ง... อาตมาก็เลยมาโม้เล่นๆ
เจริญพร