ถ้าหมอน้อยๆเช่น นิสิตแพทย์ รู้จักเรียนรู้ที่จะเอาใจใส่ผู้ป่วยหรือคนรอบข้างด้วยใจปรารถนาดีอันบริสุทธิ์ พร้อมทั้งเปิดที่ว่างในใจของตนเอง รับรู้ความคิดเห็น ความต้องการของผู้อื่น โดยไม่ปิดกั้นว่าความคิดของเรานั้นถูกที่สุด ดีที่สุด อีกหน่อยเราคงมีแพทย์ที่มีหัวใจเต็มเปี่ยมด้วยความเมตตาเยี่ยงมนุษย์พึงจะมีให้กับมนุษย์มากขึ้นเรื่อยๆ ผมเชื่อว่าเมื่อนั้นเราคงมีความภาคภูมิใจเต็มที่กับระบบสุขภาพของเรานะครับ

     ขอบคุณ อาจารย์ รวิวรรณ ที่นำสิ่งดีๆมาเล่าให้ฟังครับ