สงสัยปีหน้าผอ.ดิสกุลคงได้พาผู้บริหารอำเภอไปเปิดหูเปิดตา ที่เวียตนามบ้างนะครับ

  ใครไปเยือนเวียตนามจะมีความรู้สึกว่าไปเชียงใหม่เมื่อ40ปีก่อน เพราะเขาอนุรักษ์ต้นไม้ใหญ่ทุกต้น ห้ามใครไปแตะต้อง ประชาชนมีส่วนร่วมในการดูแลรักษา ใครเอามีดฟันต้นไม้ ติดคุกหัวโต ไม่เหมือนเมืองไทยคิดจะฟันก็ฟันไม่รู้สึกอะไร เมื่อก่อนที่กรุงเทพ ต้นมะฮ๊อกกานี ริมถนนร่มรื่นมาก เดี๋ยวนี้เป็นไงไม่รู้เพราะไม่ผ่านมานาน 

   ชาวเวียตนามน่ารัก อารมย์ดี คุยสนุก ยิ้มสวย หุ่นดีไม่เชื่อถาม ผอ.ธีรยนได้ครับ เพราะท่านไปไหนถึงที่นั่นทุกที่ทั่วยุโรป และเอเซีย

   ชนเวียตนามน่ายกย่องในเรื่องมันสมอง ขนาดอเมริกาใช้อาวุธสงครามถล่มขณะที่ชาวเวียตนามกำลังไถนาอยู่ ใช้ยุทธวิธีสมัยใหม่ทำสงคราม แต่ก็ต้องปราชัยต่อเวียตนามวิ่งกลับแทบไม่ทัน เพราะเวียตนามมีมันสมองเป็นเลิศ เป็นชาวนามันสมองสถาปนิกการรบดูเหมือนกองโจร แต่วิธีการไม่ใช่เลย ถ้าไปดูจะรู้เองขี้เกียจเล่า

   ชนเวียตนามแม้จะเป็นชาวนาแต่เขารักที่จะเรียนรู้ใฝ่เรียนในสายเลือด แต่ไปดูที่ห้องเรียนระดับมัธยมเหมือนห้องเรียนของไทยเมื่อ50ปีก่อน นักเรียนมีหนังสือสมุดบนโต๊ะ ครูสุดสวยใส่ชุดเบ๊าได่น่ารักมากยืนสอนมีกระดานดำ(green board)โต๊ะครูก็นิดเดียว

เรียนแค่ครึ่งวัน ตอนบ่ายกลับบ้านไปทำเกษตรถือเป็นบทเรียนในชั้นเรียน

แต่ทำไมเขาเป็นแชมป์ด้านคณิตและวิทยาศาสตร์ เขามีวิธีครับ เขาเลือกจากเด็กเก่งไปเข้าเรียนระดับสูงเฉพาะทาง เราไม่มีโอกาสได้เห็นหรอก ว่าเขาทำให้เด็กเก่งได้อย่างไร

    ย้อนกลับไปเรื่องสงคราม หลังจากอเมริกาถล่มเวียตนามจนวอดวาย แต่กำชัยชนะ เขาเก็บอาวุธยุทธกรณ์ของอเมริกาตั้งโชว์เป็นพิพิธพันธ์ ชาวอเมริกันดูกันเพียบไปดูความพ่ายแพ้ของตัวเอง ผมถามว่าทำไมชาวเวียตนามไม่มีปฏิกริยากับชาวอเมริกัน ถ้าเป็นคนไทยนะโดน กท อานแล้ว เมื่อก่อนชาวพม่าไปชมอยุธยา ยังโดนคนไทยอัดซะน่วม จนพม่ารุ่นหลังไม่กล้านุ่งโสร่งไปอยุธยากันเลย

     คำตอบที่ได้รับ เขาบอกว่า พวกเขาไม่โกรธคนอเมริกัน  เพราะพวกนี้ต้องทำตามผู้นำประเทศ ดังนั้นฝรั่งจึงเดินเที่ยวเวียตนามได้อย่างสบายใจ แถมตอนกลางคืนสาวๆชาวเวียตนามยังร่าเริงต้อนรับชนอเมริกันยามค่ำคืนตามผับตามคลับและห้องอาหารริมถนนอย่างมีความสุข ไม่เชื่อถาม ผอ.ธีรยนครับ    พอกินเที่ยวเสร็จคิดเงินไม่รู้กี่แสนดองครับ ต้องควักเงินดองเงินดอลล์ให้สาวๆไปคิดเอาเองเพราะมึนคิดไม่เป็น ไปถึงเวียตนามมีความสุขตั้งแต่ขึ้นเครื่องแล้วครับ สาวโฮสเตสสวยหุ่นเนี๊ยบตัวเล็ก แต่...ใหญ่กันทุกคน พวกเราก็เดาสวดกันไปเรื่อยจนลงเครื่อง ต้องไปหาพิสูจน์ของจริงก่อนนอน ใช่ไหมครับ ผอ.

ธีรยน

    ตอนนั่งบนเครื่องขาไปไม่รู้สึกหรอกว่าเครื่องมันทั้งเก่าไม่มีอุปกรณ์อะไรที่ทันสมัยและสั่นไปตลอดสายการบินเหนือเมฆ ตอนลงรันเวย์เสียงสวดมนต์พึมพำ เครื่องมันสั่นยังกะรถดีเซลสมัยก่อนยังไงยังงั้น นักบินลงกระแทกรันเวย์สะท้านไปทั้งลำ ขากลับเจอสายการบินแขกเกือบจะทะเลาะกับผู้โดยสาร เพราะมันแย่งที่นั่งข้างสาวสวย แถมสจ๊วตก็ทำเป็นพวกมันเองอีกแขกด้วยกัน เราหน้าไทย ชั่งมันขี้เกียจต่อยหน้ามัน