จงหัวเราะบ้างในแต่ละวัน
จงหัวเราะดังๆ เมื่อมีความสุข (แล้วคนข้างๆ จะหัวเราะไปกับคุณด้วย)
จงร้องไห้ระบายเสียบ้างเมื่อมันเกินอด
จงเอื้อเฟื้ออาทรแก่เพื่อนมนุษย์ด้วยกัน
จงอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริง จงอย่าพยายามทำให้ชีวิตมนุษย์เราไม่ทุกข์ ไม่สุข ไม่ดีใจ ไม่เสียใจ
จงทำชีวิตเราให้มีความหมาย มากกว่าการพยายามทำให้ตัวเองหลุดพ้น จนความหมายของชีวิตเรา คือ "ความว่างเปล่า"
ทุกชีวิตที่อยู่ในช่วงเวลาท้อแท้ ต่างต้องการกำลังใจ
พ่อแม่ยังรอให้ลูกมาเยี่ยมมาหา
ครอบครัวยังรอให้เรากลับบ้านอย่างปลอดภัย
ตราบใดที่มนุษย์ยังต้องการอาหาร ที่อยู่อาศัย เครื่องนุ่งห่ม ยารักษาโรค มนุษย์ก็ยังมีความทุกข์อยู่เป็นสัจธรรม
อย่าปล่อยวางจนละเลยเรื่องดีงามบนโลกแห่งความเป็นจริง