พ่อขา..

คนแซ่เฮ...ทำดี...พูดดี...อันมาจากฐาน "จิต"ดี...

กะปุ๋ม...ก็ขอกระทุ้งอีกนิดนะคะ...พ่อขา...

ว่า...สิ่งท่เราได้เรียนรู้จากกันและกัน...นั้น

เรามักเต็มอิ่มอยู่ในใจ...

แต่เราไม่ค่อยนำมาบอกเล่าสู่กันฟัง...หรือบันทึกเก็บไว้...

เรารู้แต่ว่า...เราได้เจอกัน ได้มีความสุข..

แต่กระบวนการข้างในที่ก่อเกิดให้เรามีความสุขนั้น...มันคืออะไร

เรามักไม่ค่อยได้ถอดบทเรียนกัน ซึ่งสิ่งนี้มีคุณค่าอย่างมากต่อการ...พัฒนาและขัดเกล่า...ทางด้านจิตใจ...และเก็บไว้ให้ "มนุษย์"...อื่นๆ ได้เรียนรู้...กระบวนขัดเกลาทางจิตนี้...

.............

โจทย์...คนแซ่เฮ...ถอดบทเรียน...เพิ่มอีกได้ไหมคะ...ว่า...

พี่อึ่งเจอครูสุ...ครูสุดเจอพี่อึ่ง...พี่อึ่งเจอหมอ...หมอเจอครูสุ...แล้วเกิดอะไร...ภายในที่เรามองว่าเราได้เกิดการเรียนรู้..และมีคุณค่า จนทำให้เรารู้สึกหัวใจพองโตเช่นนี้...

เพราะกะปุ๋มเชื่อแน่ว่า..สิ่งที่ได้นั้นมากกว่า...การพบปะเฮฮากันแน่นอน...

เพราะกะปุ๋มเองนั้นได้เจอคุณหมอคนชอบวิ่ง...ก็ได้บันทึกรอยเรียงไว้ด้วยเช่นกัน รอเวลาตกผลึกจะนำมาตีพิมพ์...ไว้เช่นเดียวกัน เพราะนี่แหละคือการถ่ายโยงความรู้ซึ่งกันและกันที่เป็นแบบ F2F (tacit knowledge ------> tacit knowledge --------> explicit Knowledge)

ขออนุญาตกระทุ้งบ่อยๆ ค่ะ...

ด้วยความเคารพรักค่ะ

(^___________^)

กะปุ๋ม