เรียน คุณ"IS"

ดิฉัน...เปิดและนั่งอ่าน มองเห็นตั้งแต่จ่อหัว ตัวเองก็เคยเป็นนักศึกษามาทุกระดับ และก็กำลังเป็น ณ ปัจจุบันนี้ด้วย...การที่เรียน..คือ การให้โอกาส.."ตน"...และเป็นคนที่ไม่เคยรอโอกาสหากแต่จะเป็นคนที่วิ่งไปโอกาสนั้นเอง...และยิ่งเรียนเราก็เลยยิ่งรู้ว่า "เรานั้นไม่รู้อะไรเลย" และมีอะไรอีกมากมายที่เราไม่รู้ ดังนั้นดิฉันจึงไม่เคยที่จะหยุดนิ่งในการเรียนรู้ คว้าทุกช่องทางเพื่อ..ให้ได้เรียนรู้เพื่อเติมเต็มสิ่งที่มืดบอดแห่งปัญญา...และไม่เคยใส่ใจว่าจะต้องได้ใบปริญญาอะไรมาบ้าง การเรียนดำเนินไปทั้งในระบบ และนอกระบบ...เท่าที่ตนจะหาโอกาสให้แก่ตนได้...

 การที่ดิฉันนำข้อมุ,ใส่ไว้ในประวัติตนเพราะแค่อยากเห็นปฏิกิริยาของคน ในสังคม...เท่านั้น เพราะคนมักมองคนที่ว่าคนนั้นจบอะไร หากแต่ไม่ได้มองว่าคนคนนั้นมีความรู้แห่งปัญญานั้นอย่างไรบ้าง น่าสลดใจยิ่งนักหากสังคมไทยมามัวพูดแต่เรื่องใบปริญญา หรือว่าจบอะไรมามากกว่าที่จะมองไปที่เนื้อแท้แห่งปัญญาของคนคนนั้น...

รู้สึกชอบมากที่ได้เข้ามาอ่านในบันทึกนี้..เพราะได้เห็นคุณไปทิ้งรอยไว้ที่บันทึกบางบันทึก..ก็ให้นึกชื่นชม...อย่างน้อย...การที่ได้เข้ามาสัมผัสการเรียนรู้ในระดับนี้ก้ไม่ได้ทำให้เรารู้สึกว่าเหนือหรือวิเศษกว่าใคร แต่สิ่งสำคัญที่สุดคือ การที่ว่าความเป็นคนอันเป็นผู้มีปัญญานั้นเราใช้มันมากน้อยแค่ไหน และลงมือทำประโยชน์ต่อสังคมแค่ไหนกันต่างหากเล่าที่มีค่ามากยิ่งกว่าใบปริญญาหรือวุฒิการศึกษาใดใด..ในหล้า