สวัสดีค่ะคุณพอลล่า

หนิงขอเป็นกำลังใจให้อีกคนนะคะ

การที่เราทำงานกับคนที่ไม่มีใครต้องการหรือไม่ใส่ใจนี่  เหนื่อยเนอะ  แต่เราก็ทิ้งเขาไม่ลง

ครั้งนึงนานมาแล้ว สมัยหนิงยังอยู่ ward มีผู้ป่วยรายนึงที่ยุติการตั้งครรภ์ไม่พึงประสงค์แล้วติดเชื้อมา  ตรวจพบผลเลือดต่างด้วย  ไม่มีญาติ ไม่ค่อยมีเจ้าหน้าที่อยากไปดูแลเพราะทราบว่าน้องเขาผลเลือดต่าง  แต่หนิงเป็นคนแรกที่คุยกับเขา เพราะadmitted เวรหนิง  ตอนนั้นยังไม่ทราบผลเลือด  แต่มาทราบภายหลังก็เลยเหมือนพันธะทางใจกันอ่ะ  อดไม่ได้จะไปถามไถ่เขา  ว่ากินข้าว-กินยาหรือยัง  จนน้องเขาถามหนิงว่า  หมอบ่อหย้านบ๊อ  คนอื่นหย้านหนูเด้..  หนิงก็ตอบตรงๆไปว่า  หย้านหยู่  แต่หย้านเลือดโตเด้อ  คุยซือๆบ่อหย้าน  สงสารน้องเขาค่ะ  ไม่มีใครอยากเป็นโรคร้าย  แต่ขณะนั้นขนาดจนท.ของรพ.ยังไม่เข้าใจเขาและเรื่องการป้องกันตนเองจากน้องเขา  รังเกียจเขา  แล้วเราจะไปหวังอะไรกับสังคมข้างอกรพ. ที่ยังขาดความรู้ความเข้าใจอยู่  แล้วจิตใจเขาจะเป็นอย่างไร  จะไม่ให้เขาคิดในเชิงลบได้ไง 

จนเดี๋ยวนี้  ไม่รู้ว่า ดวงหรือป่าว  ขนาดอยู่นอกรพ.แล้ว ยังป้วนเปี้ยนกับผู้ติดเชื้อ  และทำงานรณรงค์ป้องกันโรคเอดส์อยู่เหมือนเดิม  ขนาดว่าเคยขอพักไปช่วงนึงแล้วนะคะเนี่ย...สุดท้ายก็กลับมาทำเนอะ  อิอิ