จากผู้อยู่ในเหตุการณ์
บรรยากาศในห้องเรียนกับสนามปฏิบัติงานจริงคนละเรื่องเลยค่ะ...ถึงเวลาแล้วที่ต้องขุดความรู้(ไม่รู้เหมือนกันว่าอยู่ลึกลงไปในชั้นหน้าดินกี่เซนติเมตร..?) ที่ได้ร่ำเรียนมา ได้มาใช้ประโยชน์จริงก็คราวนี้ แต่จะขุดมาได้เท่าไรก็อีกเรื่องนะคะ....ตลอดทางบนรถเพื่อมุ่งหน้าไปโรงเรียนเกษตรกรก็แทบเอาชีวิตไม่รอดแล้วค่ะเนื่องจากจะขาดอากาศหายใจในระหว่างทางประกอบกับสูดฝุ่นเข้าไปเต็ม ๆ ที่สำคัญฝึมือขับรถของโชเฟอร์เกือบทำหัวใจวาย....แต่ก็หายเหนื่อยเป็นปริดทิ้งเมื่อได้เห็นไมตรีจิตอันดีงามจากนักเรียนของโรงเรียนเกษตรกรและมื้อกลางวันอันแสนอร่อย(ข้าวเหนียว ลาบปลาและต้มยำปลารสเด็ด) ..ตลอดเส้นทางเราได้อะไรมากมาย..หนึ่งในนั้นคือกระบวนการเรียนรู้ในแบบฉบับของโรงเรียนเกษตรกรที่ไม่เคยรู้จักและไม่รู้มาก่อนว่ามีโรงเรียนแบบนี้บนโลกด้วย โรงเรียนที่สอนให้นักเรียนหัดสังเกต หัดตั้งสมมุติฐาน หัดเรียนรู้ด้วยตนเองแล้วมาฟังครูเฉลยภายหลัง ต่างกับการยัดเยียดความรู้ให้นักเรียนฝ่ายเดียวโดยสิ้นเชิง เพราะดิฉันก็เป็นอีกหนึ่งคนที่มักนั่งหลับในห้องเรียนเป็นประจำที่เจอกับการสอนแบบนี้ นักเรียนจะได้ระดับการเรียนเท่าใดก็ต้องติดตามกันต่อไป.....ขอบคุณผู้บริหารและคณะครูโรงเรียนเกษตรกรทุกท่านค่ะ พี่ปรีดาที่พาเรามารู้จักโรงเรียนฯและที่สำคัญเจ้ามือเลี้ยงแหนมเนืองอันแสนอร่อย(อ.สมชาย)